Kimim Ben

SON YOLCULUK

2012-02-11T04:52:00.000-08:00

şehrin ortasından geçen otoyolda
solladığımız celep kamyonunun
karasöründe bir inek
uzatmış başını
güzel gözleriyle
bana bakıyordu
bana bakıyordu
bana bakıyordu

BU KENT

2012-02-02T02:56:00.000-08:00

boncuklar sallanır, bulutlar örter
köpekler gül bahçesine işer
bir çocuğun kafasını koparır cani
dondurma külahından bir ısırık alır gibi
okyanus bir gelip
bir giderken
anlamsız bir ayın esaretinde. C.B.

Yine her şey bulanık gelmeye başladı dünyada. Hiçliğin ve anlamsızlığın yıldız tozlarında nefes alamıyorum. Yaşamak hep bir trajedi gibi sanki, o yüzden trajediyi kah bir melodrama kah bir münzeviliğe çevirmeye çalışıyoruz boş uğraşlarla. Acıyla yaşamanın imkanı yok aslında.

Dünyayı hiç sevmedim sanırım sevemeyeceğim de. Kentler ve kalabalıklar sürgit yalnızlığıma yeni anlamlar kazandırıyor. İnsanın ve uygarlığın olduğu yerde mutsuzluğun olduğunu da, insan eliyle grileştirilen bu yenilginin içindeki hüznü seviyordum eskiden, severdim, seveceğim diye umuyordum ama, olmuyor. Kendimi işgal edilmiş gibi hissediyorum. Bir buhran, sözleşilen saatlerini hiç sektirmeyen dakiklikte bir düşman gibi üzerime fırlatıyor oklarını...

Martıları izliyorum bir de hızlıca akan bulutları. Artık düşlerim tek kişilik değil, sevinçlerim ve acılarım da. Tahmin edilmez ve kestirilemez bir yolculuğun öznesi oldum sürpriz bir şekilde. Kah içe işleyen bir soğuk mum ateşiyle aydınlanıp ışıyıp ısıtıyor kah özlem koca bir alevi sutreliyor bu kentte. Anlamsızlığın ve hiçliğin bir anlamı şekli var; sıkıntı ve korkularıma yenileri ekleniyor sürekli, tanımadığım onca yüzü, insanı, kovalamacayı gördükçe.

Yıkım dolu vazgeçişler, başarısılıklar, itaatle dolu başkalaşan insanlar, işsizlikle dolu umutsuzluklar karanlık gelecek sabahlar... Her sabah yağan yağmurda 'gitmek istiyorum uzaklara' diye konuşurken kendi kendime (bu aralar kar) cevap hep aynı susuşla, sessizlikle geliyor yine kendimden; yoldaş oluyorum hayallerimin yolculuğuna, bulamadığım dost sohbetlerine ve yılgınlığın acımsı tadlarına. Üşüyen parmak uçlarımla, yanan bedenimin arasına girdi bu kent. Geride kalan her şey acıyor, üşüyor, sersem...

SATILIK

2012-01-28T05:43:00.000-08:00

Fahişesiyim emeğimin
Satıyorum çünkü onu ben de
Beş para da etmiyor kilosu üstelik
Ve korkarım onura verilen anlam
Hiçbir zaman sorgulanmayacak
Uygarlığın aşağı yukarı
Devlet demek olduğunun
Ayrımına varılmadıkça

Serzeniş

2011-11-22T04:31:00.001-08:00

İnsan biraz suya benzer bence sosyolojik olarak içinde olduğu şeye benzemeye, onun şeklini almaya, önüne gelen ilk zayıf bentten akmaya ve ilk yarıktan kaybolmaya çalışan. Bunda başkalarına benzeyip görünmezliğin savunmasına sığınmak kadar sistemin bir dayatması da var gibime geliyor. Birbirimize benzeyerek daha kolay var olabileceğimiz, sorunsuz bir hayat yaşayabileceğimiz bize öğretiliyor. Su yatağını bulur sözünü hem bir kaderi çağrıştırdığı için hem de birleşik kaplar yasası gibi bizi maddeleştirip kanunların dışına çıkmamamız gerektiğini dayattığı için sevmem. Bazı insanlar için geçerli değil tabii bu durum. O kadar az ki bu tür insanlar ve toplumun içinde birer sabun köpüğü gibi sönüyor etkileri. Bazan insanların yapış yapış derisi ve kokusu itici geliyor bana fena şekilde. Etrafına bakıp faydacı bir mantıkla yaşayan insanlara katlanıyor olmak, birlikte yaşıyor olmak ve onlardan birine dönüşüyor olmak korkunç. Çünkü hepimiz zayıf, kibirli, kendimize odaklı, akacak bir delik bulmaya çalışan, o delikte hep birlikte foseptiğin molekillerine dönüşen bundan ve bundan rahatsız olmayan canlılarız. Bu duruma çoğu zaman katlanamıyorum, içmek, sarhoş olmak, unutmak ya da bedenimin emirlerine uyup yemek, sevişmek istiyorum. Kaybolmak istiyorum sevgilimin uylukları arasında, kabaran erkekliğimin sorgusuzca girmek istediği her yere sokulmak, sıcaklığı ve ıslaklığı ile kendimden geçerken kendi bedenimden çıkmak, kaybolmak, yok olmak istiyorum. Ayyaş ve bunak bir serseriden başka bir şey olmak sürekli başkalarının işine yarıyor çünkü. Hiç serseri olamadığım için hayıflanıyorum. Serseri olmak dünyayı yozlaştıran tüm aşağılık mesleklerden daha çok bir şeydir diye düşünüyorum. Çok az şeye benzetilmek imgelerden ve lirizmden uzak etkili ve içe işleyen şiirler yazmak istiyorum. Güzellik kaygısı taşımadan aksine çirkinliğe, aşırılığa, şiddete beslediğim sempatinin bende vücut bulmasını istiyorum. Işıltılı dükkanlardaki ve odalardaki aynaların yansıttığı pis ve yağlı suratlarımızı, yok edici iyilik ve güzellik anlayışlarımızı görebiliyorum çünkü. Hayatın kendisinin, sokakların sıradanlığının, insanların korkunçluğunun, arzuların pespayeliğinin, aç köpeklerin korkusunun, kirlenen ilişkilerin, dünyanın katlanılmazlığının katı gerçekliğine mahkum olduğumu hissediyorum çoğu zaman. Bu yüzden şiir çok başka ufuklardadır benim için.

kayıtsızca yürüyorken ölüme
ardında bıraktığın yaşamdan
sana ne kalacak
kırdığın ve soldurduğun
canlılardan başka

Gördüğüm her şeyi yok etmek istiyorum dünyanın sadece kendisi kalana dek. Bu dünyaya ait değiliz biz; yaşamımızla, tüketen, yok eden, kopartan, acımasız emperyalist bir türüz sadece. Yaratıcılığın benzersiz kibriyle efsunlaşmış ve billurlaşmış kaslarımıza, binalarımıza, özgünlüğümüze, devrimlerimize, tarihimize, parçası olduğum toplumun olmayan ifade özgürlüğüne küfretmek ve radikal bir eylemle kendi uygarlığımızı bir daha var olamayacak şekilde ortadan kaldırmak içimden geçiyor. Karanlığın, sinmişliğin, geride kalmanın, vazgeçmenin, kavganın, sarhoşluğun ve sevişmenin erdem olduğu rüyalar görüyorum. Girdiğim deliklerin, içine çekildiğim dehlizlerin renksiz alacakaranlığında pusuyor ve ürperiyorum gelecekten. Hiçliği, kaybetmeyi, inançsızlığı, ayakta durabilmeyi test ederken düşmekten, yenilmekten, yalnızlaşmaktan, yabancılaşmaktan artık haz alamadığımı gördüğüm için rüyalarım birer kabusa dönüşüyor. İçimde bir yerlerde bir şeylere inanmak ve bağlanmak, öfkeyle de olsa bir düzeni tekrar etmenin ruhuma daha iyi geldiğini duyumsamak çelişkilerimi derinleştiriyor. Asıl korkunç olan ise çok başka bir şey. Asıl cehennem kendimim. Bir hergele de olsam, nerede görsem durup bakıyorum kendime, öfkeme, sarhoşluğuma, insanlığıma, nefretime, kibrime, ahlaksız ihtirasıma. Kendime duyduğum nefretin içindeki ihtirastı asıl cehennemim. Herkes gibi biri bir insan. Çamurun içinde kıvranan ne bir düzen karşıtıydı ne de içinden gelenleri yapacak kadar özgür biri. Kafasına taktığı ve çözemediği çengelli sorularıyla bir zavallı. Yalnızlığımı hiç sevemeyen bir yalancıydım ben, insanlardan nefret ettiğini sanan. Belki de insanlığından çok başkası olmaya mecbur.

DEVRİM

2011-10-26T06:14:00.000-07:00

Ey ilerlemenin sahte büyüsüne kapılmış siz liberaller, müslümanlar, solcular, ideologlar, konformistler, modernistler, demokratlar, tekno-endüstriyel uygarlığı var eden tüketiciler, bu alemi kendilerine verilmiş bir hediye olarak görüp hoyratça gaspeden hakimiyetçi insanoğlu: Diktiğin her bina, satın aldığın her bilgisayar, yediğin her hamburger, giydiğin her takım elbise, yaptığın her çocuk, yarattığın her eşya, yönettiğin her şey seni kaçınılmaz bir sona daha fazla yaklaştırıyor farkında değil misin? Senin bakiyene yazılan her artı gezegenin sonlu kaynaklarını eksiltiyor, yağmalıyor, bozuyor, geri dönüşsüz acı dolu bir yıkımın puantajına dönüştürüyor anlamıyor musun? Artık ne temiz su kaynaklarına ulaşabilmenin bir yolu, ne zengin bitki florasından sağlıklı beslenmenin bir yöntemi, ne ciğerlerinle mutluluk ve zehirlenmeden soluk alabileceğin hava, ne kendine ve çevrene ayırabileceğin bolca zaman, ne de kendi kararlarını verebileceğin bir özgürlük ortamın kaldı görmüyor musun? Başkalarının belirlediği işlerde, başkalarının seni o iş için eğittiği konularda, başkalarının hesasabına, başkalarının kuralları ve dayatmalarıyla sevmediğin işlerde emekli olabilmek için binbir zorlukla ve itilip dışlanarak çalışıp durmaktan bıkmadın mı? Yasayla, polisle, askerle, vatanla, bayrakla, şehitle, toplumla, gelenekle, aileyle, gelecekle üzerinde kurulan otoritenin, hiyerarşinin, korkuların gerçek şiddet ve terör olduğunu idrak edemiyor musun? Çok geç olmadan gezegen kendinden aldıklarını geri almaya başladığı dönüşsüz yola girmeden insanlar, hayvanlar ve doğa üzerinde kurduğun tahakkümü kaldır artık. Uygarlık demek olan devletin ve onu yaratan ve yaşatan acımasız tekno-endüstriyel kapitalist mekanizmanın olmadığı bir dünya hayal et, bu baskı ve zulmün daha fazla sürmesine izin verme isyan ol devrim ol gezegeni kurtar.

HATA

2011-10-14T07:13:00.000-07:00

Son rakamlardan haberim yok ama sadece İstanbul için her gün otuz bin sığır mezbahalarda öldürülüyor ve mutfakların yolunu tutuyor. Bir bu kadar koyunu da ilave edersek ülke genelinde on binlerce hayvan her gün beslenme amaçlı olarak canlarından oluyor demektir. Kanatlı kuşlarda durum daha da kötüleşiyor. Bu sayı yüz binleri buluyor. Bu canlıların derilerini giyiyor, tüyleri ile ısınıyor onları ayağımıza giyip yürüyoruz. Vücut sıvıları çalınan binlerce canlı normal ömürlerinden çok daha kısa süreler içinde hayatını kaybediyor. İnsanların sağlığı için denek oluyor, güzelliği için makyaj malzemesi oluyor, eğlenmeleri için bahçeleri kuruluyor, sirklerde dalga geçiliyor hiç olmadı küfürlere konu oluyorlar... Binlerce kedi ve köpek sokaklarda kötü muameleye maruz kalıyor, yakılıyor, kuyruğu kesiliyor ve işkence görüyor. Bir o kadarı kazalarda ölüyor. Hayvanları kullanmanın ve sömürmenin akla hayale gelmez yöntemlerini bulmakta çok başarılıyız.

Kısacık ömürleri boyunca durmadan çoğaltılıp semirtilen bu canlılar sosyal varlıklar, doğada olması gereken, gökyüzünün sonsuz maviliğinden kopup gelen rüzgarlar ve yağmurların büyüttüğü otlaklarda özgürce dolaşması gereken bizim gibi canlılar. Hayatları boyunca birçoğu fabrika çiftliklerinde ölüm yolculuklarına esaret altında yürüyor ve acı dolu sonlarını kederle bekliyor. Bu acımasız gerçekleri normalleştiren soğuk bir insanmerkezci algı var bu ülkede ve bu algının sempatizanları ve taraftarları büyük bir koalisyonun ve ortaklığın üyeleri aslında farkında olmadan. Hiçbir konuda anlaşamasalar da, iktidar ve otorite için sürekli savaşsa da, birbirlerini sürekli baskı altında tutup yaşamaya çalışsalar da bu insanlar hayvanlar söz konusu olduğunda birlikte hareket ediyorlar, birlikte öldürüyorlar, sömürüyorlar ve bu haklarının (!) ellerinden alınması ihtimali karşısında birlikte hareket edecekleri de çok açık. Onları durduracak ne yasa, ne kanun ne de ahlaki bir durum var. Hiçbir insan hayvanları öldürülmesinin yarattığı sonuçlardan faydalanma zevkinden birbirine düşman da olsa vaz geçmiyor.

Çünkü insan iktidardır. Dünyada, bulunduğu coğrafyada, ülkesinde, kentinde ve yaşadığı evde egemendir. Yerinden, konumundan, zevklerinden, hazlarından memnunken kendinden başka bir tür canlı için fedakarlık yapmalarını beklemek menfaatlerinden, çıkarlarından, damak tatlarından, kibirlerinden ve doymak bilmez iştahlarından vaz geçmek anlamına geliyor. Her biri sosyal bireyler olan ve insanlar gibi bir topluluğa aitken doğadaki her bir tür kadar yaşam hakkı ve seçme hakkı olan bu canlıları kitlesel bir ölüm ve soykırıma uğratırken bunun insanların en doğal hakkı olduğunu iddia etmek büyük bir haksızlık. Artık bir şeyleri değiştirmeliyiz. Amaların ve bahanelerin ardına gizlenerek insanın ve gezegenin yitiriliyor oluşuna hayvan kıyımının neden olduğunu ispatlamalıyız insana rağmen. Geç olmadan. Pasif bir vejetaryen da olabiliriz kararlı bir vegan ya da önümüzdeki örnekleri izleyen doğrudan eylemi göze alan radikal bir aktivist. Ama artık bir şeyler yapalım, bir tartışmadan başlar her şey belki de bir şiirden bilemiyorum, bildiğim tek şey Hayvan Özgürlüğü her şeye rağmen. Her gün ölen canlılar bunu hak etmiyor, evrensel bir şefkat ve vicdani bir sorumluluğun doğadan kaynaklanan etik eşiği farkındalığımızı artırmalı. Çünkü hayvanlar masum, onların ölümleri ve sömürülmeleri kendi hataları değil, hata bizlerde.
...
Kenar bir gecekondu mahallesinde
eski, kirli ve tapusuz evlerin arasındaki
ara bir sokağın yoluna yapışmış
incecik bağırsakları didikliyordu
kösnül ve iğreti gagalarıyla iki karga;
soğuk bir günde
yeni dökülmüş asfaltın sıcaklığına
tüylü kuyruğuyla çöreklenerek
ısınmaya çalışmanın
hata olduğunu anlayamayacak kadar
küçücük bir kedinin.

Hatadan dönmek büyüklük derler sizden başka canlıların hayatlarını umursamanızı ve bunun son kertede kendi doğrularınız haline geleceğini düşünmenizi istiyorum. Çünkü Hayvan Özgürlüğü, İnsan Özgürlüğüdür Gezegenin Özgürlüğüdür. Başka çaremiz yok.

Seni Gördüğüm Zaman

2011-09-26T04:46:00.000-07:00

Gezegenimiz uzayın soğuk ve karanlık boşluğunda içinde olduğu galakside bilinen ama büyük resimde asla kestirilemeyen bir kuşağa acıyla ilerlerken ve evrendeki tüm madde bir diğerinden hızla uzaklaşıp yalnızlaşırken; kesin ve mutlak bir yok oluşun alt edemeyeceği kadar güçlü bir sarmalda birbirimize tutunup çekiliyoruz kuasar bir sevgiyle!

MERDİVEN BOŞLUĞU OLMAYAN BİR APARTMANDA YAŞAMAYA BAŞLAYAN BİRİNİN ACILARI VE SARILDIĞI TEK ŞEY

2011-09-19T02:06:00.000-07:00

Gecenin ilerleyen saatleriyle özdeşleşmiş buzdolabı motorunun tuhaf gürültülerini gündüz de duymaya başlamışsanız bu durum intihara daha da yaklaşmış olduğunuzun delili olabilir. Başka maddi ve maddi olmayan delillerimde var üstelik: Tüm mahalleyi sarmış ve hiç bitmeyen inşaat gürültüleri, çocukların oyun oynarken arsızca bağırtıları (ellerinde küçük mermer parçalarıyla daha küçük taşları ezip toz haline getirmek oyunu çok yaygın), satıcıların ruta bağlanmışcasına şaşmaz zaman aralıklarıyla sokaktan geçerken akortsuz megafonlarından çıkan robotlaşmış ve bir türlü kayıtsız kalamadığım homurtuları (çoğunun ne sattığını anlayamıyorum bu da ayrı bir acı nedeni), yukarı, aşağı ve yan dairelerden ara sıra gelen betonik tıkırtılar, yakınlardaki bir tuz madeninden geldiğini öğrendiğim hemen hemen her gün patlatılan dinamitlerle tüm mahalledeki binaların tekme yemişçesine sarsılması, bulunduğum odada özgürce ve mutlu şekilde uçan bir kara sineğin duyamasam da zihnimde yarattığım vızıltısı, kanıksadığımı sandığım için duyamadığım ama düşününce duymaya başladığım; nefesimin, yutkunmamın, kalp atışlarımın, kıpırtılarımın ve tüm bu seslerin aniden ve ortaklaşa kesildiği bir anda yalnızlığımı, sıkıntılarımı, acılarımı, korkularımı yüzüme çarpan kulaklarımda uğuldayan sessizliğin vınnlaması içine sıkıştığım, apartmanda, sokakta, mahallede, semtte, kentte, ülkede, dünyada, evrende ve hiçlikteki karamsarlığımı keyifsizce demliyor.

Kurguladığım güzel ya da saçma tüm hayaller, gerekli ya da gereksiz düşünceler, korkularımdan, yalnızlığımdan, acılarımdan, kaygılarımdan, umutlarımdan ve tüm insanlığa ait bu hislerden oluşan bilincimin oynadığı oyunlar, geçmişimin avadanlıkları, can sıkıcı ayrıntılar, belirsizce yaklaşan akşam saatlerinin merak uyandırmayan ama tahmin edilmesi hiç de zor olmayan küçük enstantaneleri büyük ve asıl gerçeğin gölgesinde fukaraca önemsizleşiyor: Sınırlı bir zamanda, sınırlı bir mekanda her şey yok olup bir hiçliğe dönüşecek ve bizler bundan çok daha kısa bir süre önce yok olacağız.

Yaşadığımız şu kısa süre içerisinde ve kalan hayatımızda çok az şey değişecek etrafımızda. Zaman da; tüm mutsuzluklarımızın etrafını koza gibi ören ve bizi ısıtan güzel bir dünya uğruna ipekböceği timsali diri diri haşlayan acımasız bir tiranlık sanki. Sonlu bir hayatın sonsuz bir hengamesinde süre giden ayrıntılarda durmadan birbirini baskılayan insanların bitmez para hırsları, değişmeyen ihtiyaçları, reklamlarla maniple edilmiş hayalleri, sadece seks peşinde koşan arzuları, şiddetle içiçe davranışları, umutsuzca çırpınmaları koca bir hiçliğin yanında ne anlama geliyor ki? Serin bir gecede ay ışığının aydınlattığı küçük dalgalı bir Akdeniz kıyısının ılımanlığıyla danseden çam ormanı kokularını velhasıl doğayı ve tüm masum hayvanları saymazsak.

Her şey; tekrarlardan, birbirine benzeyen ve durmadan icad edilip çoğalan eşyalardan, doğanın esaret altına alınarak yok edilmesinden oluşan akılsız, ruhsuz ve çabucak bozulmak üzere tasarlanmış taklitlerinden oluşan nesnelerden ve durmadan büyüyen bir kalabalığın tahakküm edici kaba hoyratlığından oluşuyor sanki. Ama en kötüsü ne biliyor musun: Kimseden farklı olmadığını anlayıp yaşamınla bunu tecrübe etmenin acizliği, birileri benim yolumdan çoktan geçti, hiç tanıyamayacağım birileri şu an geçiyor aynı acılarla ve benden sonra da geçecek birileri zaten. Ve ben hiç martılar gibi geceleri uçamayacağım...

Yeni yaşamaya başladığım apartmanın son katındayım. Hiçliğe yakınım irademin tek özgür seçeneği ölümü düşünürken. Ama bir merdiven boşluğu olmayacak kadar küçük her şey bu binada, gösterişsiz bir ölüm için uygun değil balkon ve Platt'a öykünemiyorum penceredeki havagazı menfezinden dolayı... Bir deniz kentindeyim şimdi, yıldızlardan, iyot kokusuna sarılmış ay ışığından, özgür ve başına buyruk kedilerden, köpek çetelerinden, masum hayvanlardan ve hayalini kurdum yeşilliklerden yoksun fayansların ruhsuz parlaklığında bir apartmana sıkışmış yaşıyorum ve tek umudum içimdeki maddi temelleri olmayan bir sevgi. Sevgilimle konuşurken kelimeleri kullanmamın gerekmediği, sevgimi göstermek için sözcüklere ihtiyacımın olmadığı, zamanın hapsediciliğini, her türlü ideolojiyi, otoriteyi, hiyerarşiyi, ortadan kaldırdığımız doğadan kopmamış bir dünyada yaşayabilmeyi hayal ediyorum sadece.

BOL TÜZÜKLÜ CUMHURİYET SENİ BEKLERKEN

2011-09-19T02:01:00.000-07:00

Ece Ayhan'dan ilhamla Harun'a

anlayacaksın ki bu kenti soğutan iklimi değil
tüm kurumları ve hesap cüzdanları ile somurtan devlettir
okulların giriş sınavlarını kazanıp
kamuya yeterince karşı olmadığından intiharsızlığa
doğaya karşı geldiğinden bacakların koparılmamaya
aldırmadığından boğulmamaya başlayacaksın
hatta resmi ve apoletli gazetelere çıkacak anlamlı bakışların
tabii derin anlamlarıyla adının

EYLÜLÜN ALTISI

2011-09-19T02:00:00.000-07:00

Çizilmiş ve nemden buğulu camdan sızan güneş
hem menekşeyi hem de adını bilmediğim bir salon bitkisini besliyor
sessizliğin sesine karışırken çocuk sesleri
fiskos masası hiç olmadığı kadar yalnız
kitap okuyorum bir şeyleri hatırlamak istercesine
ne pişireceğimi düşünüyorum bir yandan da
sıkılıyorum hayatımızı zamana ve saatlere bölen bu tiranlıktan
ama seni çok seviyorum
ağzımın kenarından dökülen su gibi hatta!

İSİMSİZ MUTSUZLUKLAR

2011-09-17T05:16:00.000-07:00

Ah! Bir anlayabilsem bu mutsuzluğu
Bakarken bir ağaca sağlamlığı yerine
kırık mobilyaları neden düşündüğümü
Veya yeşilini değil yaprağını kirleten tozlarını
Kadınımın kolları benzemiyor hiç dünyaya
Yoksa o da mı dahil hayata

Belli ki nasıllarla ilgilenmeli nedenlerin yerine
Ama bilmeli yine de evlerin dört tarafı kırılacak camlarla dolu

ÜÇ SEFİL İHTİYAR, ÖLÜM VE ASIL ÇİRKİNLİK

2011-07-29T07:46:00.000-07:00

üç sefil ihtiyar konuşuyordu,
minibüsün ön tarafında
biri sessiz
diğerleri bağırarak;
"sen neden kullanıyorsun ki o ilaçları?
sayılı günlerin,
acı içinde öleceksin bizden önce,
bırakmadığın sigara yüzünden..."
içlerinden en düşükünüydü sessiz olup da
sigara içeni,
en kırışığı, pörsümüşü,
fersiz gözleri çukuruna kaçmış olanı
kirlisi,
ölüme yakın olanı...
güzel olan ne peki?
diye düşündüm,
gürültüyle savrulan
sıcak asfaltta korna sesleriyle boğuşan
minibüsün içinde;
dişlerini sıkarak yaşamak mı?
konuşmak ihtiyacı asla bitmeyen insanların,
senin seçmediğin akrabalar, komşular
kaldırımdaki, trafikteki ve gözünün önündeki
insanlarla birlikte yaşamaya katlanmak mı?
zorunda olmak mı
güzel olan gerçekten?
asıl çirkin olandır insan
tüm bunlara dayanmak
içleri kokuşmuş
hırs ve bencillikle boğulan
temelinde kötü ve zararlı olan
insanlığa dayanmaktır çirkinlik.
indim minibüsten,
ölmek üzere olan o sessiz ihtiyarı
ve ciğerlerimdeki nikotin izlerini
eskisinden daha çok severek.

GÖRÜNMEZLİĞİM HOŞÇA KAL!

2011-07-15T07:50:00.000-07:00

Ben bir gün giderim ki neyim kalır
Eksik bıraktığım her şeyim kalır

T.U.

Son bir yılda oldukça fazla sokağa girdim çıktım. Hiç görmediğim, duymadığım, daha önce gitmediğim sokakların kaldırımlarını ezdim bu yıl. Belli bir amacım, niyetim, düşüncem olmadan kirli yolları, çamurlu ve bozuk ar(k)a sokakların içinden geçtim sürekli. Bozuk bir Türkçeyle düşündüm hep, kuralsız fiillere soramadığım sorularla aradım güzel sıfatları, küçük bir kız çocuğu gibi sevmeye çalıştım olmayan saçlarımı, acımasız bir anne gibi dertop ettim gelecek umutlarımı öğretilen kaybedişlerimle. Yalnız ve özgür bir dibe vurmak kaldı ardımda belki en çok. Ama en çok aptallıklar, neme lazımlar, ertelemeler, vazgeçişler, sürgünler, pişmanlıklar, kaçırılan fırsatlar, kaçan ve unutulan bir mutluluğun sürüncemesini bırakıyorum ardımda. Üzülecek şeyler değil beni uçuran bir kara kalpliyi düşünürsek hiç, zaten tersi olsaydı ben olmazdım böyle görünmez. Arka sokaklardan giriyordum evime, oradan çıkıp gideceğim şimdi kalan şeylerime...

MUTLU KENT

2011-07-12T03:27:00.000-07:00

Her sabah güneş doğardı bu kentte. Mutlaka doğardı ama, hiç kimse göremese de! Bazan bulutların arasında, bazan sislerin gölgesinde, bazan karın yağmurun içinde doğar bu kent için hep gökyüzünde durur bir şeylerini verirdi bıkmadan usanmadan! Parlak güzel ışıklarını salar ışıtırdı şeffaf yeşil yaprakları, ısıtırdı tarhlardaki çiçekleri böcekleri...

Bu kentteki evlerin pencereleri kapanmazdı hiç, sürekli havalanırdı evler, evlerin odaları, salonları. Kapısı açıktı hep evlerin ve o kapıdan toz değil hırsız değil yenilenen bir yaşam girerdi... Ufuk çizgisi bir başkaydı bu kentin; ormanlara, denizlere, dağlara açılırdı mavinin en koyu tonundaki pürüzsüz gökyüzü.

Grileşirdi bazan mutlu kentin tavanı kurşunun en güzel anlamında yağmur olarak. Neşeyle, coşkuyla, istençle yağardı yağmur kente. Şeffaf ve soğuk yağmur taneleri çağlayanların kudretini, nehirlerin enerjisini, derelerin ıtır kokan mutluluğunu bağışlardı kente. Kentin yapraklarla bezeli tertemiz sokakları, evlerin önü, bahçeleri, terasları ve suskun kent meydanı yağmurlarla yıkanır, yıkanırdı...

Sonra yine açardı mutlu bir çiçek gibi, eski parlaklığına ve yaşam fışkıran neşesine yeni anlamlar katarak kentin grotesk manzaralarında. Güzel bir yıldız olduğunu ispata çalışıp durmadan kenti ısıtır ve aydınlatırken. Bu parlak ve aydınlık kentte yeşilin bütün tonları bir arada yaşar çiçekler, ağaçlar, sarmaşıklar yabani bir güzelliğin yeryüzüne gülümsemesi kadar doğurgan olur ve çoğalırdı. Kaldırım taşlarına sıçrayan ayrık otları, evlerin duvarlarına tırmanan sarmaşıklar, büyüyen ağaçların kökleriyle sardığı gölgeleriyle boğduğu evleriyle bu gizemli kent doğanın öz çocuğu kadar kendine benzerdi.

Hiçbir evinde çöp olmazdı bu kentin, gereksiz ve kullanılmayan eşyaları da keza... Yaşamak için yok etmenin ve tüketmenin gerekmediği bir kentti burası ve bu kentte hiç kimse kendine dayatılan hayallerle bir şeyler satın almazdı. Yarın yoktu bu kette, gelecek yoktu, geçmiş yoktu, faturalar yoktu, angarya işler yoktu, sömürü yoktu, tahakküm yoktu, geçim derdi yoktu, gurur yoktu, kibir yoktu, mülkiyet hırsı yoktu, her şey bastığı toprak kadar, aldığı hava kadar, içtiği su kadardı, yok olan ve ölen her şey bir başka formda yeniden doğar habitatın sonsuz ve tekrar tekrar doğan benzersiz bir renk cümbüşü olurdu.

Çam kokularının eşsiz rahiyası sevimli bir hayalet gibi girer çıkardı tek katlı ve kırmızı kiremitten çatılı evlere. Ve her gün güneş yeniden doğardı, doğmasa da bilinirdi o güzel aydınlıktan güneşin bu kenti mutlu ettiğini. Mutlu bir yerdi burası, doğanın hızla kendine aldığı, ormanlaşarak kent vasfını yitirmeye başlayan ve hiçbir insanın yaşamadığı...
7TEM'11İST

ALACA SAÇLI KUŞ

2011-07-12T01:53:00.000-07:00

ben görünmez idim
yokluğumdan ürkerdi kuşlar
elimi uzatsam
baksam
bilirdim
uçacağımızı birlikte
şimdiyse bir boğaziçi vapurunda
küfrediyorum martılara

BEMBEYAZ

2011-06-22T07:49:00.000-07:00

Bembeyaz teniyle gecemi aydınlatan kadın
Oylumlu kasıklarının arasından kıpkırmızı gülümser
Yumuşacık yarığın
Hadi mükafatlandır beni her sabah
Isıtsın ve yaksın baldırlarının arasında güneş
Al sende kandan ve kastan büyüklüğümü
Sür yüzüne, gömütlerine ek çelikten filizlerimi
Nemli mağaranda sakla hazineni
Ta ki dökülene dek dudaklarının arasından gırtlağına
Besleyici bembeyaz hediyem
Zevklerimizin sinir uçlarında ulurken mesnetsiz

FANUS

2011-06-17T15:08:00.000-07:00

-kullanılmış ve aşağılanmış olmanın jiletten zehri
ne zaman damarlarımda hızlıca başlasa dolaşmaya
deprem gibi sarsar beni içimdeki yara
bilinmeyen tüm dillerde susarım-

ilizyonu cam olmuş sineğin kara
beceremez
akledemez uçmayı
ay ve yıldız
oksijensiz ve soğuk bir ölüm
kırmızı kan
yalan ve tecavüz
düşük bankette beyaz bir karga bile farkında
sol şeriti alınmış sakat devletin
fanusta bir sinek kapkara
beceremez uçmayı
iyi bilir ölmeyi

Seçim Sizi Öldürür!

2011-06-11T03:18:00.000-07:00

Yarın Türkiyeli vatandaşlar(!) sandıklara koşup geleceklerini oy(a)layacaklar! Kesinlikle öyle, yarından sonra sömürü düzeni ağırlaşarak devam edecektir. Oy kullanan insanların, seçimlerin hayatlarında olumlu ya da olumsuz hiçbir değişiklik olmayacağına emin olmasına rağmen, oy oranı yüzde yetmişleri geçecektir yine. Neden böyle peki, siyasetin bunca güvensizlik etiketine ve geçmiş kötü tecrübelerine rağmen neden insanlar seçimleri ve demokrasiyi bu kadar önemsiyor? Hayatının önemli bir noktası, virgülü, ünlemi, bağlacı velhasıl kelimesi, kurduğu cümlesi ve anadili haline getiriyor? Çünkü tekno-endüstriyel uygarlığın yarattığı yoksul ve sefalet içindeki yığınları sisteme dahil etmenin en basit ve kanıksanmış yolu bu. Kentin, ilerlemenin, kalkınmanın, uygarlığın mutluluk verici, estetik, güzel ve alternatifsiz bir dünya olduğuna körü körüne inanan insanların sistemle entegrasyonunu seçimler kadar güzel provoke eden bir araç henüz icat edilmedi hâlâ. Politikacıların kıçını yaladığı milyar dolarlık dev şirket canavarları, terörist devletler, ekonomik ayrıcalıklarını sırasıyla kullanan yerel besleme tüccarlar ve tüm bunların ölümcül bir virüs gibi çoğalan akrabaları, aileleri, çalışanları, ücretlileri, çocuk sahibi olmak isteyenleri, reklamlarla yönlendirilenleri vs. tuttuğu tarafın eline sayacağı akçeleri uğruna boka batan kafalarını sandıktan çıkarmayı düşünmüyor. Efendilerine ucuz işgücü ve emek sağlamak için bilinçli olarak yaratılan işsizlik ateşine salakça odun atmaya devam ediyor. Bu uğurda emeğini satmaktan, aşağılanarak yönetilmekten, işyerinde hakarete uğramaktan, sürekli tüketerek çevresini yok etmekten, hayvanları aşağılık yöntemlerle acı içinde öldürüp birer mamül haline getirilip satılmasına alet olmaktan gocunmuyor. İktidar denen tahakküm kralı cinayet makinasının basit ama etkili yönetemlerini reddetmekten geçiyor kurtuluş. Evet iktidar yöntemleri kanlı ve güçlü; polisiyle, askeriyle, gelenekleriyle, diniyle, okuluyla, yönettiği ve beslediği egolarıyla... Kabul etmemekle başlar her şey, bir kıvılcım yeter kokuşmuş ve eskimiş otoriteyi yakmaya. Bunu isyanla mı, toplum düşmanlığıyla mı yoksa komünal bir refleksle mi yaparsınız bilmiyorum ama ben fena halde sıkıldım bu erk(ek)lerden, güçten, iktidar dilinden, şiddetten, nefretleri besleyen bu sevgisizlik ortamından. Bu pazar sokağa çıkın, sohbet edin, dans edin, sevişin, duvarları boyayın, koşun, bağırın, lastik yakıp devlet kurumlarının, camiilerin camlarını kırın, üretim çiftliklerini ateşe verin ve sevgi adına provoke edin insanları ama sandığa gitmeyin, çünkü seçim sizi öldürür.

BELİRSİZLİK

2011-06-09T13:46:00.000-07:00

Uyuyamıyorum. Karanlık. Belli belirsiz bir korku dolaşıyor küçük odamda. Önce tavanı, duvarları ve yerleri kolaçan ediyor sonra arkama geçip enseme doğru yaklaşıyor sezdirmeden. Orada olduğunu biliyorum, hemen arkamda duruyor korku. Gerçekten korkuyu görüp onu afişe edebileceğimi hissederek kolumu sol tarafıma atıp usulca dönüyorum. Soğuk duvarı tenimde hissediyorum, o soğuklukla birlikte korku da içime giriyor ve o anki yalnızlığıma yapışıyor.

Gecenin hayli ileri bir saati sanırım. Sessizlik tüm heybetiyle kentin kenarındaki odamı kucaklıyor. İçimdeki belirsiz ve tuhaf huzursuzlukla doğruluyorum yatakta. Nedenler ve nasıllarla gölgelenen cümleler akıyor düşüncelerimden. Kafamı yastığa koyup hiçbir şey düşünmeden uyumamak için belirgin bir neden bulamıyorum. Kimsenin varlığımdan haberdar olmadığı, beni düşünmediği ve umursamadığı bu muğlak ve karanlık gecenin kör saatinde acıya duyarsızlaşan algılarım belirsiz ve tuhaf sinyaller yayıyor.

Kafamın içinde dolanıp duran belirsiz bir intihar sahnesi var. İzlediğim bir videodan kalan belirsiz görüntüleri tekrar tekrar çekiyor beynim. Orta yaşlarını geçmiş, pantolonuna sıkıştırmadığı gömleği ile kilolarını başarısızca gizlemeye çalışan, tıknaz, esmer ve bıyıklı bir erkek, güvenlik kamerasına kaydedilmiş on saniyelik görüntüde sandalyede sıkılarak oturuyor. Elinde alelade bir plastik su şişesi var. Derken aniden elindeki su şişesini yanındaki masaya koyarak pantolonuna sıkıştırdığı tabancayı çıkararak tam başının yanına dayıyor ve tetiği çekiyor. Tabancası yere usulca kayarken kolları yana açılıp tuhaf bir şekilde kasılıyor ve geriliyor. Yüzünde belirsiz bir ifade ile oracıkta ölüyor.

Her şey 4-5 saniyede olup biterken intihar eden adamın ayak ayak üstüne atmış olduğu halde son karesinin hafızama sonsuza dek kazındığını hissediyorum belirsiz bir buruklukla. Karanlık bir sessizliğin içinde yalnızlığıma yapışan korkuyla birlikte yatağımda öylece oturup büyüyen gözbebeklerimle karşı duvardaki romantik stikırları belli belirsiz seçerken, intihar eden adamın tabancasına davranmadan önce o dört saniyede aklından neler geçirdiğini tahmin etmeye çalışıyorum.

Eminim belirgin bir nedeni yoktu intiharının. Yakınları asla intiharına bir anlam veremeyecek "o intihar edecek insan değildi" diyeceklerdir. Muhtemelen yaşadığı kırk küsur yıl boyunca hayatın yaşanmaya değer olmadığına kendini sessizce ikna etmeye çalışmış ve muğlak, belirsiz bir gecenin kör saatinde dört saniye içinde şaşmaz bir kararlılıkla tetiği çekmişti. Var olmanın acısını hissederek ve intihar eden adama karşı içimde bir sevgi besleyerek, yorgun ve biraz daha bitkin bir şekilde başımı yastığa koydum hiçbir şey düşünmeden belirsiz bir uykuya dalacağımı anlayarak.

Çekin Elinizi

2011-06-08T06:43:00.000-07:00

Artık şu bencilce hırslarınızı, gözü dönmüş ölüm ve tahakküm kibrinizi, "insanca(!)" yaşamak adına oluşturduğunuz hayvan kanlarına bulanmış ölümcül "kaliteli hayat standartları"nızı, devletin hayvan katliamını mezbahalarda, kasaplarda, üretim çiftliklerinde, petshoplarda, kurban bayramlarında, lokantalarda, restaurantlarda legalleştiren yasalarına uyan mide zevklerinizi, tabağınızdaki cesetleri göremeyen damak tatlarınızı, sevgilinin dudağına gizlenmiş draize testlerinizi, güzel görünmek adına giyindiğiniz kanlı derileri, rahatça yürüyebilmek için üzerine bastığınız hayvanları, hiçbir canlıyı cebindeki paradan ve öldürme güdüsünden fazla sevmeyen uluslararası şirketlerin sana reklamlarla dayattığı ürünleri tüketmeyi sorgulamamayı, o çok sevdiğiniz önünde beş vakit eğilip dua ettiğiniz türcü bir hergelenin kuran diye yazdığı yalanları, küfürlerinize, romanlarınıza, şiirlerinize, hikayelerinize, sohbetlerinize, dinlediğiniz müziklere, sinsice sızmış hayvan tahakkümünü, söylemekten vazgeçin ve hayvanlardan çekin elinizi artık. Bizim gibi yaşamı, doğayı, sevgiyi savunan etik veganlar için yapmayın bunu ama, üretim çiftliklerinde öldürülmek için tecavüz edilerek doğurtulan ve yavrularına dokunamadan kendilerinden çalınan, esaret altında ve acı içinde yaşayarak normal ömürlerinin çok daha altında yaşayarak kanlı sonlarına mutsuzca ilerleyen tavuklar, inekler, domuzlar, kuzular, tavşanlar, kuşlar, danalar, koyunlar... için yapın bunu. Devletleri ve tüm dünya insanlarını iktidar ve maddiyat uğruna provoke ederek her yıl milyonlarca hayvanı aşağılık ve acı verici deneylerle öldüren üstelik bunun insanlar için bir işe yaramadığını bile bile sırf kibri için yapan dev şirketleri farkedip kendi hakkını savunamayan hayvanlar için yapın. Lütfen elinizi çekin hayvanların üzerinden. Hepimiz doğanın bir parçasıyız ve birer hayvanız aslında, tüm hayvanlar doğada güzeldir ve doğayı hakeder. İhtiyaç duyduğu sevgiyi ve karşılıksız adanmayı tatmin için evinde kedi, köpek seviciliği yapanlarda çeksin ellerini, burada ve gerçek hayatta sadece konuşmak ve üzülmek yerine açık hayvan kurtarmalarına girişmeyen, hayvanlar üzerinden yaşamlarını kazananların mallarını sabote etmeyen, hayvan katillerini tehdit etmeyen, korkutmayan benim gibilerde çeksin elini bu ölümü savunan sistemden. Ve bunu hayvanlar için yapalım, seviyorsanız barışı, istiyorsanız sevgiyi ve insanları önemsiyorsanız çekin ellerinizi hayvan dostlarımızdan çünkü hayvan özgürlüğü insan özgürlüğüdür; yeryüzüne özgürlüktür.

ÇÜNKÜ SEVİYORUM SENİ

2011-05-23T14:00:00.000-07:00

bugün hava güneşli.
kırbaç gibi yakıyor mayısın yirmisi;
adana çünkü burası
güneş her zaman tepemizde sallar kılıcını
hele ki çalışana, emekçiye, sevgiliye, fakire...
güneşe çıkmıyorum pek o yüzden
yanlış anlamayın açık bir tenim var
ve bir de fena halde karşıyım çalışmaya, özgürleşmeye (!) nedense
sapkın düşler kuruyorum durmadan odamın talan edilmiş yalnızlığında.
küçük popon dolaşıyor gözümün önünde,
sulu kukun,
minik memelerin,
ıslak dudakların...
pürüzsüz ve ipeksi ayva göbeğinde geziniyorken ellerim,
dilimin ıslaklığı ile karıncalanıyor burun direğin...
hayallerimin varsıllığı ile gerçeklerimin yoksulluğu arasındaki
çelişkilerde burkuluyor boğazım.
durup düşünüyorum; aslında düşünemediğimi!
fantezilerimin bir fikir, düşünce, felsefe sayılmamasına içerliyorum.
fikir, düşünce ve felsefelere de karşıyken üstelik.
küstahca yazıyorlar insanlığın kibrini
her bir sayfada azalırken yeşil.
insan denen yok edici acımasız türün
tekrar tekrar ürettiği yenilenme,
büyüme, kentlerin tahakkümü
mecalim yok dudaklarına uzanmaya şimdilik.
biliyorum, üstelik sonsuz bir içgüveysi çekinikliği ile bakacağım
hayatın ulaşılmaz sarnıçlarına.
kasıkların kadar değeri yok oysa
bir iç anadolu kentinin götümde çıkan yara kadar iğrenç ankara'sının.
nefret ediyorum devletlerden,
kafaların içindeki otoritelerden ve hiyerarşilerden.
bacak arası mutluluğunun sürekli iyimserliği
ve serinliğini önemsiyorum sadece
saçlarının arasındaki oksijensiz bölgede.
bana ne bu kurumlardan,
sınavlardan,
şirketlerden...
zehirleniyor bedenim,
beklentilerim,
arsenik kokan civa oranı yüksek sevişmelerde.

her zaman olduğu gibi yapmak istediklerimle
yapamadıklarım arasındaki pişmanlığa tuz biber ekiyor
hayatın aniden karşıma çıkan sürprizleri...
yarama bastığım tuz gibi seviyorum seni.
durmadan hırpaladığım benliğimden sana da bir pay vermek mutlu ediyor beni.
artık hiç korkmuyorum;
ne, yapmak istediğimi hiçbir zaman kestirememiş olmaktan,
ne, hatalarımdan,
ne, kurallara uyum sağlayamıyor olmaktan,
ne de vaz geçişlerimden,
seviyorum çünkü seni yarama tuz basar gibi
hayatın anlayışsızlar tarafından
muğlakça belirlenmiş kurallarından çekinmiyorum artık
seni seviyorum çünkü.
evrendeki kaosun bir parçasıyız
düzen ve eşya
övünülen o disiplin, sanat, zeka, yaratıcılık, zaman, müzik...
bu gezegenin sembolleştirilmiş birer tahakküm aracı biliyorum sayende,
çünkü seni seviyorum.
hayata ve dayattığı sisteme dahil olmuş her şeye düşmanca
içindeyken şüpheyle bakarken
olmak bile bana yenilgi gibi geliyor.
yenmek, başarı, kazanç değil
içimdeki hayvanı sevmek istiyorum ben,
onu okşamak
şefkatle sevişmek
yaşamak istiyorum sadece.
çünkü seviyorum seni.

YAZ GELMİYOR

2011-05-16T02:53:00.000-07:00

yok yapacak hiçbir şeyim
niye ben böyleyim

mayıs güneşi vuruyor kirli çay bardaklarına
çukurova'da serin bir rüzgar esiyor
çalışmaktan terli sırtlar üşüyor
gelmeyen yazda
ağaçlar değil çimentolar mutlu ediyor artık kadınları
ve çelikler camlar
bu parklar da çimenler de ağaçlar da kentler de yalancı
yakıyor mayıs güneşi
ama güneş eski güneş değil

yok yapacak hiçbir şeyim
niye ben böyleyim

bedenimde bir yerlerde farkında olmadığım urlar var
biliyorum
bana benzemese bari urlarım iyi huylu olarak
içimde kabaran habis bir öfkeye tuz ekiyor hayat
sümüklü böcek düşlerimde
her gün bir yasa çıkarıyor devlet
sonuncusu uzatıyor ömrümüzü mecburen
intihar etmek yasak günah ayıp

yok yapacak hiçbir şeyim
niye ben böyleyim

bu iç sıkıntısı kasavet
rüyalarımıza dolan gerilimleri besleyen karabasanlar
bu leş kokan mezbele dünya
gerçeklere inananlar ile
düşlere inananlar arasındaki farklardan
bense ne düş kurabiliyorum
ne kalabalığın yalnızlığına karışabiliyorum
üşüyorum sadece gerçeklere benzeyen düşlerimden

yok yapacak hiçbir şey
niye ben böyleyim

Kolay Olmasın Aşkımızın Başlangıcı

2011-04-16T08:40:00.000-07:00

SEVİŞGEN ŞİİR

2011-04-16T07:55:00.001-07:00

sessiz bir günü bozuyor saçlarının rengi
teninin ışıltısı
sesli bir biçimde üzülüyorum
benden habersiz uzayan saçların için
parıldayan ayva tüylerin için
dokungaçlarını düşünüyorum
hani öpmüştüm ya
ve utanmıştın sen
bastırmaçlarımdan
biliyorum şimdi olsan yanımda
sarılgançlarıma bırakacaksın kendini
giremeçlerime vereceksin
alamaçlarını
ben de böyle özlemeçli kelimelerle oynamayacağım
hayat işte
ne yapalım
yoksuluz
gün boyu
geçiyor trenler
kalkıyor uçaklar
ve batıyor gemiler
saçların gizlice uzarken kasıklarıma doğru

UÇSUZ VE BUCAKSIZ

2011-04-16T07:36:00.000-07:00

yatağı değiştirilmiş bir akarsuyun
suya hasret kumullarında açan çiçeğiz
tek umudumuz asla akarsuya dönüşemeyecek bir yağmur
kaybolduk
kendi içimizde nöbetleşe birbirimizi beklerken
beklemek anlamını kaybetti
sen bende ben sende yağdım
gün ışığını ihmal etti sevgimiz
ben sende sen bende ışıdın
uzak bir denizi özledik
yanıbaşındayken denizlere akan bir akarsuyun
plastik şişeleri akarsuya süpürüyordu bir memur
geleceğini çalıyordu kendinin farkında değildi
bu şehirdeki tek mutluluk kömür ateşi ile gelmez
bunun ispatı gibi öpüyordu kadın erkeği
yine de edep yerlerinden utanıyordu kadınlar
erkekler erken boşalıyordu
bir böceğin fısıltısını ise hiç kimse duymak istemiyordu
insanlar sürekli çarpıyordu birbirine yürürken
yan yana durakta oturup hiç konuşmuyordu
kadınlar ve erkekler
sürekli uçsuz ve bucaksız bir yalnızlığı özlüyorduk
uç sen bucak ben

İNSAN DİKTATÖRLÜĞÜ

2011-04-12T03:16:00.000-07:00

Doğadaki hiçbir etçil hayvan besin zincirindeki canlıları kızartıp, haşlayıp, közleyip, baharatlayıp, soslayıp, paketleyip ve biriktirip yemez. Hayvanlar, doğa ile uyum içinde yaşayan sosyal canlılardır. İnsan denen hayvan ise; insan olmayı provoke edip, maniple edip, kutsallaştırıp, dinleştirip ve nihayet devletleştirip egolarını, hırslarını, damak tadını tahakküm halinde şifreleyerek uydurduğu kurallar bütünüyle diğer canlıları yok etmeyi meşrulaştıran acımasız bir diktatördür.

MAVİLEŞEN, MORLAŞAN, KIRMIZILAŞAN VE KARARAN İÇLERE

2011-04-09T04:44:00.000-07:00

bu pencere benim mi bilmem
bir bahar geçiyor dışından
tüm yeşiliyle upuzun etekli
penceremin dışından geçiyor zaman
hurçlara sarılı yazlıklar
babamın gençlik fotoğrafları
albümlerde gizli kardeşimin saçları
tozlu kutularda duruyor kaybolmamışsa
onlar içeride benimle pencerenin içinde
kısa kollu ve bacaklı akdeniz çocukluğum da yanımda
kumda yanan ayaklarım hâlâ tuzlu
mavi deniz, mor karpuz, kırmızı tenlerimiz
kararan yediğim tokatlar
acıtır canımı gece bazen uykumda bile
balkonsuz ve terassız yalnızlığımı saran koca bir hiçlik
tepeden tırnağa bir kadın gözlerim
pencereden sızan koyu ışık altında
kasıklarında kirlenmemiş bir gelecek uyuyor
gel dindir acımı sevgilim
seninle birlikte
görevleri belli olmayan
serseri bulutlar gibi
inelim bir kentin üzerine
aşıklarla çocuklar sevinsin
üzülsün babalar
bir takım iri yarı adamlar
karartsın yine yürüdüğü yerleri
uzanalım öylece
aramızda yatan aşkın kulunçlarından öpelim
aşk pembe elleri ile alnımızdaki terleri silsin
pencereden bakmayalım

Birkaç Aforizmik Hezeyan

2011-03-23T12:13:00.000-07:00

Açıklanamaz bir suskunluğun ağırlığını taşıyor gözkapaklarım.

***

Geleceği alçıya alınmış tutsak hayatımın tek firar umudusun sevgilim, sen koltuk değneklerimsin.

***

Düşsel avuntular kurguluyorum sana dair her gün ve sen geliyorsun rüya başlıyor.

***

Basit ve önemsiz bir hatayım ben tek telafim senin hatan olmak.

***

Senin için üzülüyorum, kendim için üzülüyorum ama ikimiz için üzülmüyorum çünkü seni seviyorum.

***

Bir papatyanın taç yaprağına sığar küçük dünyamızdaki mutluluklarımız düşün sevgimizin büyüklüğünü artık.

***

Senli hayallerimin umutsuzluğunda dahi mutluluğa dair bir şeyler bulabiliyorum, mutluluğun da bir sınırlama olduğunu bilsem de.

***

Anlamsızlığın girdabında yavaşça tükenip hızla içime çökerken oluşan kara deliğime çekmek isterdim seni, hiçbir zaman anlamlı bir şeyin parçası olamamaktansa keşfedilmemiş bir güzelliği yok ederek tarihe geçmek için, ama ne bir yıldızım ne de bir boşluk, kafası karışık ve sana aşık bir canlıyım sadece.

***

Silikozis'ten ölmek üzere olan göçmen bir Kürt işçisinin başkaldıramayan umutsuzluğunun derinleşen kederi var gözlerindeki olanaksız hüzünde.

KORKULUKTA

2011-03-22T03:46:00.000-07:00

bir kırlangıç
iki kırlangıç
üç kırlangıç
dört kırlangıç
köprünün
korkuluklarından
suya düşüyor
gölgem
bir kırlangıç
iki kırlangıç
üç kırlangıç
ışık hüzmeleri
helezonlar
dalgalanıyor
akan suda
bir kırlangıç
iki kırlangıç
bir izmarit geçti
bir poşet ardından
yalnız bir kırlangıç
ve mutluluk ve ölüm
girdaba girdi gölgem
boğuldum

ACIMTRAK SEZGİLER

2011-03-05T05:14:00.001-08:00

Mazgallarda gülümseyen
palyaço düşleri kuruyorum
Hint kenevirini yasaklayan memurlara inat
Hiçbir yazı dilinin anlatamayacağı zevkleri fısıldıyorum
sevgilimin kulağına
Tarlalarda sarkaçları mezarımızı kazan
zamana direniyoruz
Seratonin nedir bilmeden
Kasıklarımıza yayılan testesteron ve östrojenle
Mimliyoruz çocukların geleceğini
Parklarına ve bahçelerine heyecanla
Umutsuzluk ekiyoruz dünyanın
Bir sokak köpeğin gözü ile
gökyüzü arasındaki farktır mutluluk
Gökyüzünü seversin ama
rüyalarına girmez hiçbir köpeğin yüzü

Hayvana İnsana Yeryüzüne Özgürlük

2011-02-18T10:05:00.000-08:00

Hayvan Özgürleşmesi konusu üzerinden yapılan eleştirilerde ve karşıt akıl yürütmelerde alınan yol yeryüzünün gidişatına uygun bir seyirde devam ediyor; korkutucu ve muğlak. Bu konudaki görüşleri, kavramsallığı, mücadeleyi, hak savaşımını boşa çıkarmak ve odağını saptırmak için kasıtlı olarak ve sıkça bir seviyesizliğe başvuruluyor: Karşıt görüşle suçlama. Muhammed pedofilidir dendiğinde; Kemalist, Atatürk diktatördür dendiğinde; Akpli, Stalin yeryüzünün en büyük insan kasabıdır dendiğinde; Karşı Devrimci, hayvanları yiyen bir anarşist iki yüzlüdür dendiğinde; polis ilan edilip kaçak dövüşmeye başlıyor tür ayrımcıları. Bunu anlamak kolay aslında biraz, soykırım ve linç kültürü ile sulanmış bir coğrafyanın kan kırmızı bayrakları altında doğduk. Pusu ve kurban kültürü okul tezgahlarında pompalanmaya başlıyor daha, herkesin üzerine. Karşıt görüşle suçlayıp kroşelerden kendini savunma refleksinin en anlamsızı belki de veganizm konusunda yaşanıyor. "Et cinayettir!" dendiğinde sürekli aynı ezber tekrarlanıyor; "siz de bitkileri öldürüyorsunuz ama." Bu karşıt suçlama anlamsız ve vicdansız çünkü bir etobur, veganın öldürdüğü (!) bitkilerin on katını zaten öldürüyor hayvanları sömürerek. Anlamsız çünkü "etoburlar bir havuca tasma takarak gezdirmiyor onları sokaklarda." Anlamsız çünkü bir bitkiyi yemek demek acı duyan, sosyalleşebilen bir canlıyı sonsuza kadar yok etmek anlamına gelmiyor çoğu zaman. Anlamsız çünkü veganizm zaten "hayattaki çoğu şeyde söz konusu olduğu gibi, mükemmelliği başarmakla değil, elinizden gelenin en iyisini yapabilmek ve buna bağlı olarak minimum zarar verebilmekle ilgilidir." Asıl saçma olan ve bir an önce değiştirmemiz gereken açık, net ve en acıtıcı gerçek ise kendi türünden başka türleri insanlık adına yok eden, ilerlemenin tahakküm olduğunun farkına bile varamayan, yeryüzünün merkezine kendini (insanı) koyarak döngü dediği şeyin başka bir toplumu (insandışı hayvanlar) yok etmek anlamına geldiğini görmek istemeyen "çoğu insan, özellikle de modern şehirlerde yaşayan insanlar, insan dışı hayvanlarla en dolaysız teması sofrada kuruyor: Onları yiyerek!"

KALDIRIM

2011-02-04T07:29:00.000-08:00

On yaşlarındaki esmer
Simitçeye sordum:
"Nerelisin kardeş?",
"Muş" dedi, utangaç
"Sevgilim Vartolu benim" dedim, güldü
"Ben de oradanım abi" dedi
Elimde simitlerimle yürüdüm
Bir ilk iş günü istifasından sonra daha
Mutluydum sanırım
Kaldırımda.

HAYVANCIL

2011-01-11T05:38:00.001-08:00

aramızdaki en güzel sır
şarkılara inanmaktı
o şarkılar ki
kara bir orman kadar
güzel
dokunmak kadar
sıcaktı
biliyorduk biz
sevmek için kelimelere
gerek olmadığını
insan
olmanın
yetmediğini!

SONSUZLUK

2011-01-11T05:29:00.000-08:00

yüzüne bakınca
aklıma bir soru geliyor
son zamanlarda
yeryüzündeki okyanuslar
neden beyaz değil de mavidir
gökyüzü de
ben de
imreniyoruz çünkü
yüzünden akan
mutluluk kadar
beyaz bir sonsuzluğa

GEÇECEK Mİ BU GÜNLER YOKSA HENÜZ BAŞLAMADI MI ASIL KORKTUĞUMUZ BOZGUN ERTESİ KORKUNÇ SESSİZLİĞİMİZ

2011-01-10T11:54:00.000-08:00

Bir şeyler yapmak isteyip de bir türlü yapamayan negatifliğimin, etrafımdakileri kırıp parçalamaya evrilen enerjisi boşlukta sallanıp bana tekrar acı, tedirginlik ve endişe olarak dönerken kalbimde hissettiğim sızıdır hayat denen sıkıntı.

GURUR

2011-01-05T07:16:00.000-08:00

Açlık, yalnızlık, yabancılık, marjinallik, terör, paranoya, otofaji, göçmenlik, mültecilik gibi görünmez ama gayet somut ve soğuk tehditlerle ancak bir figüran olarak rol almaya mecbur bırakıldığımız üçüncü sınıf bir korku filmidir içine doğduğumuz kentlerdeki sıkıcı hayatlarımız.

Bu kentlerin sokak ve caddelerinde ölen kedilere, köpeklere ve kuşlara şahit olurken, evlerinin mutfaklarında katledilen canlıların cesetlerini büyük bir iştah ve kibirle yerken, gökyüzünde dolaşan karbonmonoksiti bulut diye izleyip ciğerlerine zehir olarak çekerken, birlikte yaşadığın katil politikacıların yalanlarına oylarınla yataklık ederken, seni soyan aptal görünümlü borsacı ve doktorlara saygı duyarken, insanları devlet, tanrı, ahlak sopasıyla torna tezgahından geçiren öğretmenleri severken, otoriter ve totaliter bir zulmü sana dikte eden bok kafalı polislere ve askerlere itaat ederken, savaştan ve kandan gözleri körleşmiş bir uçan spagetti canavarının pedofil bir elçi marifetiyle sana şükretmeni emretmesine boyun eğerken, çoktan yok olup gitmiş bir postallı zombiyi Ulu Önder diye yaşatmaya çalışıp, yeminler edip, marşlar söyleyip, kızamıklaşmış bez parçalarını göndere çekerken ve nihayet tüm bu isyan nedenlerini nötralize ederek normalleştiren hatta kutsallaştıran aile kurumuna dahil oluyorken; insanlığınla övünüp gurur duyabilirsin!

SEFİL BİR KENDİNE ACIMA HALİDİR YAŞAM

2011-01-05T07:10:00.000-08:00

Paraları verdik ve indik taksiden.
Taksileri ve taksicileri sevmem.
Potansiyel bir pezevenk gibi görünür gözlerime hepsi.
Deniz'di ismi.
Düşünüyorum da şimdi,
bu basit yalana inanmak hoşumuza gitmişti sanki.
Gerçekten sarı mıydı saçları bilmiyorum ama
Bir önemi de yoktu bunun zaten.
Gözlerinde egenin uzak bir kasabasında
saklı kalmış zeytinliği elâlanıyordu belli belirsiz.
Zarif ve incecikti bedeni,
küçücüktü elleri.
Dar asansöre binerken üçümüz
arkadaşımın iri cüssesi ve
benim uzun boyumdan korktuğunu
bakışlarımız aynada karşılaşınca anladım.
Girince eve birkaç gereksiz espri yapıp
korkusunu aşmaya çalıştını farkedince
suskun kalmak kalbimi burktu biraz.
İlk biz girdik odaya.
İstemedi ışığı açmamı.
Kemerli bir burnu vardı.
Soğuktu ayakları.
Bir orospu ile birlikte olmanın utancı mıydı
beni geren
yoksa hayatın sıkıcılığı mı
kestiremiyordum.
İstemediğim bir yerde
istemediğim bir işi
istemediğim bir kadınla yapmanın
huzursuzluğu sıradanlaştırmıştı beni.
Artık sıradan bir "erkek"tim.
Ne yapmam gerekiyorsa onu yapan
bir esir gibi hissettim o an yatakta kendimi
dilini ustaca ağzıma sokarken Deniz.
Beceriksizce soydum onu.
O çok gençti ben ise çok sessiz.
Yalnızlığıma üzülmenin
bir kadını kullanan pezevenge
tahvil edilen "ahlaksız" bir bedele dönüşmesine
içerliyordum bir orospu ile birlikte olmaktan çok.
Deniz'in sevişirken çıkardığı sesleri dinliyordum.
İçinde hayata ve geleceğe dair
ölmemiş bir şeyler seziyordum sesinin tınısında.
Yüzümü bacaklarının arasına gömdüm.
Sevdiğim ıslak kasıklardan çok
ona "sıradan bir erkek" olmadığımı
ispatlamanın telaşı vardı dilimde.
Dayanamayıp omuzlarımdan üzerine sürükledi beni.
İçine girdim ve boşaldım hemen.
Amatör bir orospu ve üzgün bir erkek olarak
geri kalan zamanımızda sohbet ettik.
Hiçbir şey sormadım Deniz'e, sorgulamadım,
kendimden de bahsetmedim.
Kısa bir hikaye anlattım sevgiye dair.
Eğer kendinizden nefret ediyorsanız
kendinizden alacağınız iyi bir intikam aracıdır
bir orospuya sevgiden bahsetmek.
Beni anlamadı zaten, hayatında hüzün ve
kederden çok acı vardı çünkü.
Acı henüz hüzne dönecek vakti bulamamıştı yıpranmışlığında.
Aramızda belli belirsiz bir şefkatin gezindiğini hissettim
elim yumuşak göbeğineyken.
"Bir kez daha yapacak mısın?" diye sordu kalan vaktimde.
Şimdi istiyordum asıl onu ama
"Hayır yapmayacağım, ben çıkıyorum" dedim.
Kendime daha çok acıyordum ben ondan.
Çıktım ve iri cüsseli arkadaşım işini görmeye başladı.

Yan odada
karanlığımla ve
sefil yalnızlığımla başbaşa
sigara içip,
Deniz'in tiz sesini dinlerken aklım bomboştu.
Oturduğum koltukda değildim sanki,
odanın ortasına asılı kalan sigara dumanında
kirli bir umutsuzluğu görebiliyordum.
Bu yemek masası ve vitrin dolabı
ne kadar da anlamsızdı.
O an sıcak bir aileden
daha korkunç bir felaketin
hiç kimsenin başına gelemeyeceğini anladım.
Oturma odasının perdesiz camından
içeri giren pis bir sarı ışık
paslanmış bir sokak lambasından değil de
kocaman bir gözden geliyordu sanki.

PARKTA ESEN SERT RÜZGARA RAĞMEN

2011-01-05T07:05:00.000-08:00

kolsuz
dışı, parlak bordo renkli sentetikten
içi, miflon iki yanlı da giyilebilen ceketi
ceketinin altında kapişonlu bir moda kazak
onun altında siyah bir pantalon
yine siyah spor ayakkabılarına rağmen
etrafı geniş yollar
yüksek apartmanlarla çevrili
palmiyeler, ardıçlar, turunçlarla
süslenmiş bir parkta
üzeri sarmaşıkla bezeli
açık yeşile boyanmış bir kamelyada
öylece oturmuş okuyordu adam
hiçbir şey yapmıyordu
sert bir rüzgar esiyordu
ve soğuktu hava
rüzgar, geç gelen kıştan sararıp düşen
irili ufaklı sarı yaprakları
kamelyada oturan adama doğru
hırçınlaşarak savuruyordu
parkta esen sert rüzgara rağmen
adam sadece okuyordu
hiçbir şey yapmadan oturuyordu
biraz kolları üşüyordu sanki
kapişonunu örttü başına
sonra ceketinin fermuarını çekti
boylu boyunca
içindeki kasvete ve korkuya prim veren
soğuk rüzgarı daha çok hissederek
ve elleri biraz daha üşüyerek
ama hiçbir şey yapmadan
açık yeşile boyalı kamelyada
oturmaya ve okumaya devam etti
belediyenin çöpçüsü
parktaki kuru ve sarı yaprakları
süpürmeye çalışıyordu
esen sert rüzgara rağmen
sakalları uzamış birisi
simitle ayran içmiş
üzerine sigarasını yakmış
tüttürmeye başlamıştı az ötede
esen sert rüzgara rağmen
iki-üç yaşlarındaki çocuğunu
kucağına almış
kaydıraktan kayıyordu
başını beyaz bir başörtü ile örtmüş
genç bir dilenci
mutluluğuna utanarak
esen sert rüzgara rağmen
çocukluğunda başından aşağıya
kaynar su dökülmüş birisi
yarısı saçsız başıyla
parkta oturup hiçbir şey yapmadan
okuyan adama bakıyordu
sert esen rüzgara rağmen
serçeler uçuyordu
çimenler hâlâ yeşildi
gökyüzü griydi
kimse kimseyi öldürmüyordu
caddeden gelen gürültü
soğukla karışıyordu
yaşanması gereken hayatların zamanı
usulca ve bir yok oluşa hizmet edercesine tükeniyordu
yanık lastik kokusu geliyordu bir yerlerden
ama adam açık yeşile boyalı kamelyada
hiçbir şey yapmadan okuyordu
ve oturuyordu
parkta esen sert rüzgara rağmen...

MÜLTECİ

2010-12-24T01:08:00.001-08:00

gitmek mi istiyorsun
her şeyi ardında bırakarak
götürmeden kendini
nereye gidebilirsin ki
nereye gidersen
orası göçmen bir kent
nerede kalırsan
orası mülteci keder
sen iyisi mi
bir aşk edin kendine
o misilleme yapsın
mülteci ruhuna
terk et zırhlarını
ya birlikte
çıkarsınız bulutlara
ya da çakılır çiviler
tabutlarınıza

KARABASAN

2010-12-17T05:43:00.000-08:00

Çiğdem'e

O gün gelecek sanırım gerçekten,
geri dönüşü olmayan yolun rehavetine bırakmışken herkes kendini.
Kasıklarımıza yayılan şehvet kadar çekici artık
yok oluşa giden yolda ateşten gömleklerimiz.
Yalanlar, yakılanlar, yasaklarla gelen kopuş;
irinlerle dolu pürüzsüz pornografiyi
gözbebeklerimizde birbirimize taşıyoruz utanmadan.

Üzerime alınmadığım bir isyanı tetikliyorsun.
Dudaklarının arasından sızan kokudan alıyorum
içinde yanan ateşin vazgeçilmez tutkusunu.

Karabasan bir özlem siyaha çalıyor küçük gözlerinde
Umutlarım gibi fırlatıp atıyorum bir köşeye nefretimi
Geliyor işte çok yakında,
ateşe atacak kendini.
Ruhun ölümsüzlüğüne doğacak kederimiz.

SOM HEYECANLAR

2010-12-14T04:32:00.000-08:00

bakışlarındaki som ışık parlayacak
gece boyunca
erkekliğim değende gözlerine
öpüyor olacağım saçlarından sızan ışığı
ışık nasıl öpülürse düşün
ense kökünden başlayarak
sesindeki anlaşılmaz boğuntuya karışacak
inlemelerim
ışığın anlaşılmaz seslere bürünecek
indiğimde derinlerine
ilk memelerin açacak isyan bayrağını
siyaha bürünecek
tastamam uçlarından filizlenecek dalgası
sonra ak kasıkların
kırmızıya dönecek
deniz yönünden gelen sağanaklarımla
fırtına vadisinde yuvarlanacak dillerimiz
tüm boşlukları dolduracak
sulu sepken volkan dudaklarım
isterken sen sıcak demir özlemlerini
kenarlarından magma sızan yarığından
girecek midemizdeki reflü sızıların abarttığı başat iriliğim
dünyanın en güzel bataklığında çırpınacağız
ağzımıza burnumuza dolacak menilerimiz
salyalarında asılı kalacak zaman
hiç bitmeyecek
teninin çarşaf genişliğine sarılı öpüşmelerimiz
öylece uyuyakalacağız
kasıklarımızda
anlayacağız hemen
kendini ispatlaması gereken aslında yaşam
biz gerçeğiz rüya tadında

ORMAN VE AŞK

2010-11-30T06:42:00.000-08:00

Büyüyen gözbebeklerinden irkildiğini duyumsadı. O ilkel, hayatta kalma güdüsüyle kanına pompalanan korku kimyasalları kalp atışlarını hızlandırmış, gözlerini fal taşı gibi açarak ilerliyordu okaliptus ormanının karanlık patikasında. Karanlık ve sessizliğin kent hayatına yabancı doğası korkusunu tetiklemişti, tüm vücudunu döndürmeden arkasını kolaçan etti. Kimsecikler yoktu. Kendinden, korkusundan, karanlıktan ve ormandan utandı. Sakinleşti biraz. Ayakları ile görmeye çalışan yumuşak adımlarla yürümeye devam etti. O da herkes kadar korkuyordu ölümden, ölümün akıllarda yer eden karanlık doğası, şimdi bu çıplak karanlıkta aklına salıncak kurmuş otofajist hayallarini tetikliyordu.

Ormanın dar patikasında yapayalnızdı. Sonbaharın erken çöken akşamları ipini yaklaşan geceye uzatıyordu yavaş yavaş. Şimdi insanlar evlerinde akşam yemeklerini çoktan yemiş, ince belli bardaklarında çaylarını içerek televizyon ve çocukları ile yaşadıklarını sanıyorlardı muhtemelen. Yürüyordu durmadan. Sessiz ve yavaşca. Ayaklarının altındaki kuru yaprak ve dalların çıtırtısındaki mekanik olmayan doğal sesteki huzuru hissedebiliyordu. Burada, bu karanlık ormanda, akşamın ilerleyen saatlerinde çoğu insanın tekinsiz bulacağı buradaydı ve kendini yabancı hissetmiyordu hiçbir şeye. Orada ormanın ortasında durdu. Sessizliği dinledi. Karanlığın ve ormanın tenine değen nemli dokunuşunu hissetti. Ense kökündeki ve sırtındaki tüylerin diken diken olduğunu hissetti. Etrafındaki kalın gövdeli okaliptusların gece daha çok yayılan rahiyasını genzine çekti ve belli belirsiz bir şehvetin sıcaklığı gövdesine yayıldı.

Genç ve başbaşa kalmak için bir yere gidecek imkanı olmayan fakir sevgililerin burada aşklarından utanarak sarılıp öpüştüklerini biliyordu. Ne zaman böyle sevgilileri burada öpüşürken görse garip bir acıma duygusu ile bir türlü anlam veremediği yaşama sevinçlerini kıskanırdı biraz. Oysa şimdi bu orman ve altındaki toprak, ormandaki kalın gövdeli kocaman okaliptuslar ve üzerindeki gökyüzü, kuru dalar ve yapraklar, karanlık ve sessizlik, yalnızlık ve kimsesizlik düpedüz bir aşk gibi göründü gözlerine. Güzel bir kadını sever gibi sarıyordu şimdi onu orman. İçinde hayata karşı beliren korku ve tedirginliğin ormanın karanlık sessizliğinde yok olduğunu görmek onu rahatlattı ve iyice gevşetti. Kent hayatının ve stresinin bastırdığı cinselliği ormana duyduğu aşkla belirginleşmişti şimdi.

Şakakları vuruyor, şehvet damarlarında hızla yol alıyordu. Doğanın ona verdiği hazlar kalbinin kapılarını şefkatle gümbürdetiyordu. Bir kadına ihtiyacı yoktu sevişmek için ya da başka birinin bedenine. Ormandaki tüm yalnızlığıyla karanlık toprağa boylu boyunca uzandı. Sık ağaçların kapattığı gökyüzündeki bir boşluktan yıldızları belli belirsiz görürken, göğsünü, bacaklarını ve kasıklarını okşamaya başladı. İçindeki heyecan dalgası yavaş yavaş tüm bedenini ele geçiriyordu. Orada öylece toprağa ve kuru yaprakların üzerine uzanmış kendiyle sevişirken yadırganacak hiçbir şey yapmadığını hissediyordu. Şehveti ve tahakkümü hayatlarının merkezine alıp evlilik, iş hayatı, aşk hayatı, kurallar, yasalar, egolar ve modernlik yalanları ile birbirini kıran, sindiren, örseleyen, öldüren, yok sayan insanların davranışlarıydı asıl yadırganacak olan belki de.

Kasıklarını ve erkekliğini ovuşturan parmakları ile o an doğaya ait masum bir aşktı sadece. Hiç kimsesi yoktu ama her şeydi bacaklarının arasındaki kasılmalar başlarken. Ne koruması gereken sınırları vardı ne de bir ağacı aldatabilirdi ormanın bir parçasıyken. Kaslarının hayvanlara özenen güzelliği ile orgazm olurken ormanın sessizliğini mutlulukla bozdu.

30KAS'10

S.O.S MEKTUBU

2010-11-22T09:00:00.000-08:00

Bu ben değilim. Yokum ben aslında. Bilgisayarın karşında oturup ne yazacağını düşünen ve kendine acıyan adam aslında hiç yok. Olmadı hiç. Akşama doğru da hiç çıkmadım dışarı. Kenti ikiye ayıran nehirden yukarı doğru çıkarken bu kez her zamankinin tersi istikamette aslında yoktum. Kaldırımla yolun arasındaki o kimsenin kullanmadığı kulvarı işgal ediyordum giderken ve herkes üzerime sürüyordu arabasını çünkü yoktum ben görünmezdim. Kimse çekilmedi önümden nehir boyunca ilerlerken. Kimse görmedi beni, frenim yoktu, zilim de yoktu, çünkü ben yoktum. Havanın güzel olduğunu fırsat bilip nehir kenarına oturmuş aileler mangallarını yellerken dumanların içinde geçip o iğrenç tahakkümleri ve ceset kokularını içime çekmedim hiç yoktum çünkü ben yaşamıyordum. Kafamı ne yana çevirsem oradaydı insanlar ne kadar zordu kaçmak, ben olmasam da, beni görmeseler de, yok olsam da görüyordum insanları. Hiçbir şey olmuyordu aslında. Değişen bir şey yoktu. Her şey bir hiçlikten ibaretti. Ya da değildi. Bilmem olanaksızdı yoktum ki ben aslında. Hızla sürüyordum bisikletimi. Frenim yoktu ben yoktum. Kaçamıyordum yine de insanlardan.

Çocukluğumu hatırladım. İşte orada nehrin kenarında yüzmeye gidişimizi babam ve kardeşimle. Kocaman bir karpuzla giderdik, nehirde yüzüp yoruldukça yerdik karpuzu. Nehire sarılırdık. Kimsecikler olmazdı nehrin kenarında. Güneş yakardı sırtımızdaki kirleri. Artık yok o sessizlik. O nehir yok. O boşluk yok. Evler doldurmuş her yanı. Kocaman güzel evler her yerde. İnsanlar geziyor her yerde. Hatıralarım yok, ben yokum, bisikletim yok. Üzerime üzerime geliyor arabalar, ölmekten korkuyorum ama yokum ki ben. Bir araba korna çalsın diyorum bana, hissetsin beni, küfretsin hatta, arabadan inip dövsünler beni ama hayır yokum ben. Kimse farkımda değil, görmüyorlar beni. Oysa karnm acıkıyor, sevişmek istiyorum, gülmek istiyorum, bir nedenden dolayı ağlamak, kavga etmek, küfretmek nefretle, sinirlenmek, istemek herhangi bir şeyi, yağmur yağdığında çam kokuları dolar Çukurova'ya bilen bilir işte o yağmurda ıslanmak istiyorum, yalansız bir kadın istiyorum çünkü hiçbir ağaç yalan söylemez, ama yokum ki ben. Hiç olmadım hatta, kimse farkımda değil, duymuyorlar beni, hissetmiyorlar, gözlerinin içine bakıyorum ama gözlerini bile kaçırmıyorlar çünkü yokum ben. Var olmadım hiç sanki. Yokluk bir sonsuzluk.

İşte nehir bitti sonunda. Yol bitti. Arabalar bitti. Evler bitti. İnsanlar bitti. Elektirik telleri bitti. Kocaman bir boşluktayım. Gökyüzü var burada. Göle vardım. İndim bisikletimden. Oturdum gölün kenarına. Su berrak, hafif ve ılık bir esinti yalıyor tenimi. Fazla olan hiçbir şey yok işte burada ve şimdi. İki karış yukarıda ufuktan güneş ve görüyor beni. Isıtıyor, alıyor gözlerimi, hiç kaçırmadan bakıyorum güneşin gözlerine o da bana bakıyor gülümsüyor farkımda benim. Sessizlik de farkımda, gölün kenarındaki minicik dalgalar da farkımda, bir şeyler fısıldıyor işte bana, adını bilmediğim kuşlar uçuyor tepemde onlar da görüyor beni, gölün kenarında yosunların ve sazlıkların kokusu da farkımda, suya giren ayaklarımda hissediyorum soğukluğu mevsim de farkımda, karşı kıyıdaki ağaçları görüyorum o zaman onlar da farkımda... Her şey farkıma varıyor sanki burada. Ben varım sadece. Kimse yok. İnsanlar yok ama izleri burda. Boş bira şişeleri, poşetler, sigara kutuları, çer çöp... İşte yine yok oluyorum. Bir umutla sarılıyorum oysa o boşluğa, beni var edecek kimsesizliğe. Aklımda boş şişeler var sadece, yoklukla varlık arasındaki o acımtırak çizgide şişenin içinde gizli bir s.o.s mektubu arıyor kalbim.

21KAS'10ADN

ÖLÜ DOĞMAK

2010-11-19T03:14:00.000-08:00

İnsan olarak dünyaya gelmek bir "kabus" aslında, bunu anlayınca pek sevinemiyorsun hiçbir şey için gönülden. Basit bir gülümseme kadar kolay olsa da "sevinç" dediğimiz şey yapay bir susta gibi mekanik olarak kayıp gidiyor yüzümüzden. Gülebilen tek tür insanmış ya ağlattıklarımız? İnsan nasıl içten gülebilir yaşamak için bu denli katlederken? Kendi sıcak yaşamları için sürekli etrafına soğukluk saçan bir türüz belki de. Egoları için üreyen ve çoğalan, kirleten ve kirlettikçe kirlenen. Tertemiz evlerinde kendinden aşağı gördüğü türleri yok ederek güvenliğin mutluluk olduğunu sanan paranoyak bir korkaklığın propagandasını yapıyoruz aslında gündelik yaşamlarımızda. Büyüyen her şehir küçülen geleceğimizdir. Yaşadığımız alanı yok ediyoruz sürekli ve ettikçe buna gökten ya da beş para etmez beyinlerimizden kılıflar uyduruyoruz. Oysa "akletmek" kendinden menkul bir soğuk savaş. Bunca savaşı ve ölümü hep aklettik ve etmeye devam ediyoruz... Bir felakete sürüklendiğimizin farkında bile olmadan tüketmeye devam ediyoruz üstelik ne kadar yalnız ve aslında tek bir beden olduğumuzun ironisinin farkına bile varamadan. Var olmanın acısının ağır bir bedeli var hiç olmamanın olasılığı bu kadar yakınken. Çünkü asla değişmiyoruz ve istediğin kadar üzül etrafında olan biten çığlıklara yine istiyoruz yine unutuyoruz, çabalamak boşuna. İnsan olmak bir felaket. İşte ben otuz sekiz yıl önce bugün öldüm o yüzden!

CİNNET

2010-11-10T14:36:00.000-08:00

dışarıda ay ışığı vardır şimdi
yıldızlarda cabası
şefkatli bir gecedir zaman
gökyüzünün zifiri karanlığı
laciverte dönmüştür
geç gelen kışın habercisi
ılık bir kasım akşamıdır aylardan
bir meltemle okşamaktadır
palmiyeleri rüzgar
nehirler huzurla denize kavuşmaktadır
bir sarmaşık usulca büyümektedir bir duvarda
çiçeklerini açan bir lavanta aşk kokmaktadır
sokak lambalarının kızıla çalan renginde
sevgiye dair bir şeyler vardır
sessizdir sokaklar
kuşlar uykudadır
kedilerin çoğu sığınacak bir yer bulmuştur
karınları da toktur üstelik

ve güneşin doğmasına
az vardır artık
cinnet yaklaşmaktadır

SIKINTI

2010-11-08T05:24:00.001-08:00

sohbet konusu bulunamayan sıkıntılı sohbetler sinmiş sanki çay bardağıma. ne içtiğim çayın tadı var ne çaylar eski tadında. her gece ki sıkıntılarımı çekiyorum işte yine diş etime batan bir kürdan sivriliğiinde. kanımı emiyorum dişlerimden sızan. ağzımdaki kan tadı garip. başkasının kanının tadını biliyor olsam garip olmazdı belki de. hafif tuzlu ve kekremsi kan tadı.

bir taş buldum geçen hafta sonu bisikletimle çıktığım uzun bir yolculuktan sonra. izbe bir tarlaydı taşı bulduğum yer. kalbe benziyor şekli. daha çok kirli bir taşa benziyor ama. temizledim masamın ucunda duruyor şimdi. apo oturunca masaya geçen gün aldı eline baktı şöyle, bir şey söylemeye gerek duymadan geri koydu yerine. bir taşa anlam yüklemeye çalışan yalnızlığıma kızıyorum bazen. öyle hissizim ki şu an. yaşam sandığım biyolojik hareketlilik bile oyalayamıyor beni. aç bırakıyorum kendimi saatlerce. sonra en sevdiğim yemeği yapıyorum kendime. gözlerim hep solgun, parlamıyor hiç. sadece karnım doyuyor. tadı yok soslu makarnanın. hayata dair sevinçler birer birer anlamını yitiriyor sanki. su içiyorum bol bol. su güzel. su iyi. seviyorum su içmeyi.
kardeşimin kızı oldu. ona şekerli su içiriyorlardı geçen gün. ne kadar küçük bir burnu vardı inanamadım. bir zamanlar bir tavuk çiftliğimiz vardı. civcivler henüz geldiğinde bir hafta boyunca şekerli su verirdik. civcivler her gün ölürdü. çizelgeye ölü civciv sayılarını yazardım. sıkılırdım sayılardan ölen civcivlerin. oysa öldürmek içindi her şey onları.

intihar için ikna etmeye çalışıyorum kendimi bu aralar eskisinden daha çok. başka yol yok aslında farkındayım. bir şeyi bekliyorum ama. bir şey eksik ölmek için. onu arıyorum. bir felaketin sarkaçlarını kuruyorum içimde usul usul. ellerim üşüyor. ayaklarım ağrıyor. saçlarımın uzamasını istemiyorum. sakalım kızıl saçlarım siyah. saçlarım beni huzursuz ediyor. parmaklarım ne kadar da zavallı. çok güzeller oysa parmaklarım. güzel oldukları için daha da zavallılar. ama ben zavallıyım siz de zavallısınız. hafif kamburumla yürümeyi bırakamıyorum bir türlü.

bugün yine akşama doğru artık sıtkım sıyrılırken sıkıntıdan çıktım dışarı. bisikletim de ben de nereye gideceğimizi bilemeden. çok az şey düşünerek bastım pedallara. köhne mahallelerde buldum yine kendimi. kısa saçlı bir kızla göz göze geldik. minicik bir kız çocuğunun kocaman gözleri vardı. o kadar parlaktı ki gözleri. onun yaşayacak olmasına üzüldüm. hemzemin bir geçit vardı sonra. bir tren geliyordu. durdum ve indim bisikletimden. bir trenin önüne atlamak alternatiflerim arasında. bekledim geçmesini. en arka vagonda beyaz kazaklı bir kız ellerini pencereye dayamış dışarı bakıyordu hülyalı hülyalı. esmer uzun saçları alıyordu rüzgarı. kalabalığı izliyordu. kendini göremeyen dışını izliyordu içiyle. hayata bakıyordu işte görünen, bilinen, varsayılan, bizi kuşatan, hapsolduğumuz çevrenin enerjisini tarıyordu gözleri. bir an görüş açılarımız kesişti. el salladım ona. yüzümde mutlu bir gülümsemeyle, tüm vücudumla, her şeyimle el salladım o siyah saçlı kıza, trenin önüne atlar gibi el salladım, geçmişimin kanayan mutsuzluklarını silme şansını yakalamış gibi el salladım, kendi yalnızlığıma el sallar gibi el salladım, kocaman bir boşluğu doldurur gibi el salladım, uzanıp kendime şefkatle dokunur gibi el salladım, bir kadını mutlu edebilecekmiş gibi el salaldım... bir an tereddüt etti. o tereddütte beni tanımadığını aslında anladı, hatta asla tanıyamayacağını da anladı, asla karşılaşmayacaktık biz onu da anladı, yalnızlığı anladı, hayatın sefilliğini de anladı, çaresizliği de anladı, gözyaşlarımı da anladı. ve o da el salladı bana. siyah saçlı kızdı, uzundu saçları, beyaz bir kazağı vardı üzerinde. cumartesiydi günlerden, saat dört buçuk falandı, el salladı bana siyah saçlı kız. gözden kaybolana kadar tren el salladım ben de ona. hafifiçe vücudunu dışarı çıkarıp son bir kez baktı bana. bu kadardı işte mutluluk: tanımadığım uzun siyah saçlı bir kızla birlikte gülebilmekti hızla giden bir trenin penceresinden hayata nanik yaparak ve hüznün izlerini bir anlık da olsa silerek.

bir tren vagonun en arkasında tesadüfen bulduğum bir incinmeydi işte giden yine. bir andı her şey. hayat bir an, ölüm bir an, doğmak bir an, sevgi bir an, mutluluk bir an... o anı uzatabilmekti asıl hüner. ve ben hiç de hünerli sayılmazdım. sonra eve döndüm tekrar. evi özlüyorum bisikletle çok uzun dolaşınca. daha doğrusu yorulunca dönmek istiyorum. evdeyken de çıkmak dışarı. bir kadını öperken gözlerimi açıyorum hep, sevişirken erkekliğimi unutuyorum, birlikte olmak istediğim insanların yanında artık bitsin diyorum sıkılıyorum her şeyden. bir taş buldum kalbe benzeyen. parmaklarıma yakışıyor bu kalp sadece. ölgün kalbimden daha güzel. yazamıyorum, okuyamıyorum, sevemiyorum, sıkılamıyorum bile. artık bir son vermeliyim tüm bu saçmalıklara.

TUĞLALAR

2010-11-08T05:18:00.000-08:00

geçen bir yıldı. kapı çaldı. artık kapı çaldığında "yine ne var!" nidası yükseliyorsa hafif kızgınlıkla içinizden, yaşınız biraz ilerlemiş demektir. eskiden böyle miydi ya, "kim geldi acaba?" diye içimden geçirir merakıma karışan bir heyecan, yaşama sevinci denen o muğlak dürtüyü tetiklerdi. evde kimse yoktu. açtım kapıyı. gelen veysel'di. süklüm püklüm bir hali vardı. "selamün aleyküm" dedi, selamını aldım. biraz daha ezildi büzüldü ve lokmayı ağzından çıkarıverdi: "fazıl seni karakoldan çağırıyorlar, bu akşam orada olacakmışsın." dedi. nedenini sordum. anlattı. inanmadım. gayet ciddiydi...

veysel duvar işçisiydi. benden on yaş büyüktü. kısa boylu, yanık yüzlü, konuşurken sürekli gülen, her insanın sevebileceği kadar sevimli ve dost canlısı insanlardandı. yürüyüşü özellikle ilginçti; sanki yürürken bir şeyler anlatırdı vücut dili, sarsak ve biraz da paytak bir yürüyüşü vardı. onun sevimliliğine ve içtenliğine uyan bir yürüyüştü bu sanki. yazın üniversite tatilinde biraz harçlık için birlikte çalışmıştık veysel ile bir fabrikanın inşaasında. dayımın işçisiydi. dayım da bir yapı taşeronuydu. o fabrika işinde çalışırken başka işçilerde vardı ama en çok veysel'le dost olmuştuk. içten ve pazarlıksız insanları severdim. hayatı boyunca duvar örmüştü veysel. çoğu zaman işsiz kahvede beklerdi gerçi. evliydi. iki kızı vardı. nasıl evlendiğini anlattı bir gün neşeyle. diğer işçi arkadaşları "sen evlenemezsin kimseyle!" diye dalga geçmeye başlamışlar veysel'le, "bu yaşa geldin kadın görmedin, soyun kuruyacak, senden adam olmaz yoksa sen öyle misin" gibi gayet rezilce konuşmalardan bıkmış ve ağırına gitmiş biraz da. hayatı sorgulayan bir tipten çok günü birlik yaşayan bir yalnızdı veysel. "otuz sekiz yaşıma gelmiştim ben de evlendim, biraz inat, biraz da gerekliydi artık" diye anlatmıştı evlilik macerasını. o da herkes gibi pişmandı evlendiğine ve duymaktan bıktığım "artık ne yaparsam çocuklarım için yapacağım" geyiğini tekrarlardı. severdim veysel'i. kalıbından beklenmeyecek kadar güçlü ve dirençliydi, sanırım hayatı boyunca ağır işlerde çalışan insanlara has bir özellikti bu. akşam iş çıkışı (bulabildiği işlerden sonra tabii) bir parka gider yarım litrelik pet şişesinin içindeki boğma rakısını leblebisine ve sigarasına katık eder demlenirdi her gün. "ne yapayım evde içirmiyorlar, burada rahatlıyorum en azından yoksa hayat hiç çekilmez be!" derdi. hayatı boyunca yalnız olan insanlardandı o da aslında benim gibi. bir ailesi vardı ama buz gibi bir yalnızlık sırtında bir ürperti gibi dolaşıyordu devamlı. sorumluluğun verdiği yük de cabası.

karakola gittim akşam olunca. midem bulanıyordu. içimde heyecan ve merak korkuya galebe çalıyordu. orta boylu bir polis içeri aldı beni. içeride yetmişli yaşlarında fakat çok daha önceden yaşlanmış bir kadın oğluyla birliklte oturuyordu. yaşlı kadının oğluyla göz göze geldik. evet oydu. yüzü tıraşsızdı, saçları kırlaşmıştı ve yaşlanmıştı epey. tanıdım hemen. o yüzü, o gözleri unutmam imkansızdı. ensemde ve sırtımda soğuk bir ürperti dolaştı. karakolun komiseri olduğu yüzündeki ciddilikten hemen anlaşılan bir polis, yaşlı kadın, yaşlı kadının oğlu, ve birkaç polis daha bana bakıyordu. oturmam söylenmemişti ama oturdum duvarın dibindeki kahverengi mobilyaya. "sana oturmanı kim söyledi, sen çık dışarıda bekle ben şikayetçi tarafla konuşacağım." dedi polis, üstten ve otoriter bir ses tonuyla. bir suçlu muamelesi görmüş aşağılandığımı hissetmiştim o an. hiçbir şey söylemedim. çıktım...

sanırım iki gün önceydi, veysel gelmişti ve "yarın bir işim var gelip yardım eder misin?" demişti. karısı ile oturdukları ev, kayınbabasının eviydi ve terasa iki odalı küçük bir ev yapmak için karar almışlardı. sanırım karısının kardeşi yurtdışında çalışıyordu ve adana'ya dönecekti. ve evden çıkması lazımdı. basit bir ev yapmak istiyordu. duvarları kendi örecek, yavaş yavaş yapacaktı evi. işte yarın tuğlalar gelecekti. onları taşımak için çağırıyordu beni. gittim tabii ertesi gün hemen. üç katlı bir evdi. üçüncü katın terasına çıkaracağım tuğlalar binanın girişindeydi hemen. veysel yoktu. bir işi çıkmıştı sanırım ama gelecekti karısının söylediğine göre. karısının akli dengesi bozuktu biraz. esmer ve kiloluydu. çok hızlı konuşuyordu ve konuşmasında yalvaran bir hava vardı rahatsız eden. ailenin evlenemeyen kızıydı ve veysel onunla evlenmişti işte. onun evinde bir sığıntı gibi yaşıyordu neredeyse. ve ilk fırsatta evden çıkarılıyordu. iki kızı da oradaydı. saçları birbirine karışmış çekik gözlü iki minik kız meraklı gözlerle bakıyordu bana. onlara gülümsedim. bu çocuklar için taşırım diye geçirdim içimden tüm tuğlaları. veysel akşama kadar gelmedi. ve tek başıma tüm tuğlaları terasa çıkardım. dar sokakları olan bir mahalleden eve döndüm işim bitince yorgun argın. işte o evin karşısındaki evde oturuyormuş meğer o yaşlı kadın ve oğlu. veysel'in komşularıymış. benim tuğlaları yukarı taşıdığım günün gecesinde. karşıdaki eve bir hırsız girmiş. ve yaşlı kadın sabah namaza kalktığı sırada hırsızla yüz yüze gelmiş. "uzun boylu ve zayıf"mış hırsız. yaşlı kadının parasını ve evdeki telefonları çalmış. "uzun boylu ve zayıf" olarak mı bir suçluya gerçekten benzetiliyordum yoksa akşama kadar tek başına çalışan bir "garibana" çamur atmanın kolaylığı mı bu aşağılayıcı duruma beni sokmuştu bilemiyorum.

polis içeri çağırdı beni. orada değildim pek. yaşlı kadının oğlundaydı aklım. ne zaman çok istediğim bir şey olsa, bir beklentim çarpıcı şekilde gerçekleşse ya da tam tersi sıradışı bir şey, korktuğum bir durum, geçmişimin soğuk izlerini görsem durgunlaşırdım, sinerdim, sessizleşirdim... zaten olay yeterince saçmaydı ve benimle pek bir ilgisi yoktu. gbt, veysel'in tanıklığı, yaşlı kadının çaresizliği ve şüphesi, sanırım benim bir hırsızdan beklenmeyecek kadar sessiz halim olayın absürdlüğünü çıplak hale getirdi ve "salıverildim". karakoldan birlikte çıktık yaşlı kadın ve oğluyla. yaşlı kadın hâlâ bana bakıyordu, oğlu kuru bir özür diledi ve beni tanımadı. hiçbir zaman da tanımayacaktı. benden özür dilerken bu şekilde suçlandığım için mi canım sıkındı yoksa onların çalınan eşyaları ve paraları için mi canım sıkılıyordu karar veremedim. tuhaf bir durumdu gerçekten. ortada pek kızacak şey yoktu sonuçta bu olaya dair. aşağılanmıştım elbette biraz, içeride polisin bana karşı tavırları iğrençti, yaşlı kadının beni teşhis etmek için tepeden tırnağa süzmesi iğrençlikten de öteydi. korkmuştum. yaşlı kadın kendinden emin olup biraz şüpheci davranmasa bir süre daha başım ağrıyabilirdi sonuçta. o karakolda olmak, uzun yıllar boyunca nefret ettiğim otoritenin ve şiddetin dili olmuş polisle böylesine bir olayı yaşamak da yeterince sinir bozucuydu. ama bunların yarattığı ruh hali yaşlı kadının oğluyla karşılaşmamın yanında tamamen tesirsiz kalıyordu. onunla göz göze geldiğim andan beri küçümsenmenin, aşağılanmanın, ezikliğin derecesi hiçbir iftira, suçlu gibi görünme ya da direk hüküm giyme ile karşılaştırılamazdı bile...

ilkokula gidiyordum. her şeyin hâlâ gizemli ve hayal mahsulu olduğu yıllardı. küçücüktüm. her şeye inanırdım o zamanlar. yaz aylarında mahallemizin parke taşlı yollarında çıplak ayakla dolaşmayı çok severdim. yollarda ve mahalle aralarında ki küçük su birikintilerine öğlenin en sıcak saatlerinde çıplak ayaklarımla basarak günün en sıcak anını anlamaya çalıştığımı hatırlıyorum. mahallemizde ki küçük bakkalımızı çok iyi hatırlıyorum. büyülü bir ülkenin gizemli bir yeri olduğunu çocuk aklımla düşündüğüm bakkalın aslında derme çatma sefil bir yer olduğunu çok sonra anladım. benim için bir sihir yeri idi o bakkal. sadece en sevdiğimiz gofretleri, çikolataları ve oyuncakları sattığı için değil bir yanılsamadan dolayı da bir sihri vardı bakkalımızın: o zamanlar bakkallar lop yumurta da satarlardı. sihirli bakkalımızın lop yumurta yaptığı ana tesadüfen şahit olmuştum çocukken. büyükçe bir tencerede fokur fokur kaynayan suya renkli bir toz atmış ve tencerenin içinde yumurtalar belirivermişti. uzun yıllar bakkalımızın tencerede kaynayan yumurta dolu suya kırmızı kumaş boyası dökerek lop yumurtaları diğerlerinden ayırt ettiğine değil onun bir sihirbaz olduğuna inandım. çocukluğumun bir sihri bir büyüsü vardı işte. nasıl da inanırdım olur olmaz her şeye: babamın aldığı milli piyango biletlerinin cebinde paraya dönüştüğüne, arabaların içinde onları hareket ettiren beygirler olduğuna, sadece erkeklerin aşık olabildiğine, elektirikli ızgarayı fişe takıp akkor haline gelen tellere, elime aldığım kebap şişi ile vurduğumda her defasında koluma sertçe bir darbe indiği için elektiriğin içinde cinler yaşadığına, ikibin yılında yani yirmi yedi yaşında ailesi olan bir adam olacağıma, uzaya atılan füzelerin aslında birer camii minaresi olarak yapıldığına inanırdım çocukken. elime henüz hesabını yapamadığım metal paralar geçer geçmez koşarak sihirbaz bakkalımıza koşar bir lop yumurta alır ve yiyerek bakkalın arkasındaki ormana dalardım. Burası bir portakal ormanı idi aslında kocaman bir bahçeydi yani portakallar, limonlar, mandalinalar ve greyfurtlarla dolu bir "hazine" ormanı. ormanımda tırmanmadığım elimi ayağımı çizmeyen pek az ağaç kaldığını bir de iki üç tane tavuktan oluşan haremiyle kocaman bir horozun beni ölesiye kovaladığını çok iyi hatırlıyorum. hâlâ aynı mahallede yaşadığım ve sihirli bakkalın ve ormanımın yerinde kocaman çirkin apartmanları görmek şimdi bile içimi burkar. bir de marangozhane vardı mahallemizde o zamanlar. şimdi o marangozhanenin yerinde bir cami var. sanırım her şeyimi orada kaybettim ben ilk olarak. o yaşlı kadının oğlunun gözlerini hiç unutmadım. o zamanlar ensemde nefes, sırtımda ağırlık, kalçalarımda bıçaktı o gözler çünkü. orada o caminin yerinde kaybettim çocukluğumu defalarca. artık gizemi, kokusu, rengi asla olmayacaktı belki de hayatın, sonradan anladım.

HİÇBİR ŞEY DEĞİŞMİYORSA

2010-10-22T07:01:00.000-07:00

gün aydınlanmıyor!
günlerin aydınlığı
pencerenin genişliği ile kısıtlı
geçmişimiz nereye gidiyor
nerede unutuldu gelecek
öylece beklemek olmamalı
zaman dediğimiz şey
yaşlanmak olmamalı
çık evinden, işyerinden, bürondan, ofisinden,
toplantı odalarının sıkıntısından,
müdürün karşısındaki pespayeliğinden çık,
çık fabrikandan, tekstil atölyenden, son ütücünün terinden,
işçinin emeğinden çık
çık sahte tebessümlerden, yardakçılıktan, yalakalıktan, yağdanlıktan
beklentilerinden çık
çık 'bir gün işimize yarar'lardan, 'ne me lazım'lardan
çık çocuklarının hayatından
annenin sevgisinden
babanın maaşından
ailenden çık
çık okullardan, dersanelerden, sınıflardan
elişi kağıtlarının gereksiz parlaklığından
öğretmeninin gözlerinden çık
çık üniversiteden, bilim adına öğretilen safsatadan,
öğretim görevlisinin sana önerdiği kendi kitabından,
resmi ideoloji kürsülerinden, intihallerden çık
çık postaneden, nüfus müdürlüğünden, vergi dairesinden
meclisten, yargıtaydan, danıştaydan, sayıştaydan
sadece çık
başka bir şey yapmayı düşünmeden
çık hastahanelerden
satılık doktor reçetelerinden
bıçak paralarından
kan kokusunu seven cerrahlardan
hırsız eczacılardan
hastalardan nefret eden hemşirelerin suratlarından çık
çık aklının kerhanelerinden
orospu ahlak anlayışının kaypaklığından çık
saygı duy bir orospuya
satılan emekten daha az değerli değildir eti zira
çık karakollarından, polislerinden, kışlalarından, askerlerinden
çık sınırlarda mayına basıp ölenlerin vebalinden
silahlardan, bayraklardan, marşlardan, antlardan, vatanlardan çık
koca bir halkın acılarından, dilinden, kültüründen çık
çık işgal ettiğin yeryüzünden
çık camiilerden, ezanlardan, tarikatlardan, şeyhlerden, müridlerden,
erkek tanrılardan, yalancı peygamberlerden, şarlatanlardan,
din diye sana yutturulan haplardan çık
sömürdüğün kulların hayatlarından çık
çık, yeter ki çık
çık bankalarından, borsalarından, şirketlerinden, sermaye artırımlarından,
hisse senetlerinden, teminat mektuplarından, eft'lerinden, havalelerinden,
kredi kartlarından, gerizekalı ekonomistlerin salak analizlerinden çık
televizyonlardan çık
reklamlardan, markalardan, dizilerden, modellerden, mağazalardan,
deri ayakabı satın almaktan, sürekli değişen telefon modellerinden,
elindeki poşetlerden, tüketerek tükenmekten çık
çık 'onda var bende neden yok'lardan,
taklit etmekten, herkesin yaptığını yapmaktan
başkası olmaya çalışmaktan çık
çık artık midendeki hayvan mezarlığından
mezbahalardan çık
çiftliklerden, hayvanat bahçelerinden, hipodromlardan,
arı kovanlarından, hayvan deneylerinden, parfümlerden,
deodorantlardan çık
çık artık balıkların hafızasından
bu gürültüden, karmaşadan, trafikten,
her şeyin bir fiyatının olduğu bu mezbelilikten çık
çık hayatının güvenliğinden
paranın sağladığı sahte güvenden çık
ter kokmayan temizliğinden çık artık
yeter ki çık
nereye girdiğinin hiçbir önemi yok
bu karanlıktan daha aydınlık her yer
sokaklara çık
sıkıldım

SAZAN

2010-10-01T01:13:00.000-07:00

kocaman bir sazan
yakaladı adam
sapsarı
adamın sakalları
kül rengi
sakallarından sızan yoksulluk
kirli ellerine yakışıyordu
bir tek
küçük bir tenekede yaktığı
ateşin üstünde
isli bir demlik
ve çay
ve sigara
ve ekmek
ve umut
kocaman bir sazandı
çırpınıyordu
kocamandı ağzı
dudakları
dudaklarının kenarından sızan kan
kırmızıydı
belli belirsiz bir neşeden çok
serileşen hareketlerinden
heyecanı anlaşılıyordu adamın
mutluydu hatta
balığı da seviyordu galiba
balık da balıkçıyı seviyor muydu
acaba

GERDANIMDAN KAN DAMLIYOR

2010-09-27T01:59:00.000-07:00

Şimdi neredesin?
Kısaltılmış ömürleri çoğaltan hüznünü
kiminle damıtıyor karnın?
Saçlarında gezinen soru işaretlerini
sonunda anlayabilecek birileri
ikna etti mi onların ünlem olduğunu sana?
Hangi yılgın özürler kapasiteni aşamayacak şimdi
karar verdin mi?
Sessizce dokunuyor artık sana aynadaki aksin,
duvardaki yazıların, dizlerindeki güç farkında mısın?
Hangi kitabın arasında arıyorsun kendi ellerini?
Tam yolun ortasında uzanmış ölmeyi beceremeyen
bir yılan gibi akıyor gözyaşların
kalbinin köşelerinden durdurabiliyor musun?
Artık çok geç,
kendi zehirinle ölemeyecek kadar büyüdü direncin
katılaştı gözyaşların görebiliyor musun?

minüskül harflerle fısıldıyorum içlendiğimi
narin bir gözyaşı damlasının kulağına,
sadece senin hüznüne kulak kesilmiş duymuyor ki beni...

BEKLENTİLER

2010-09-27T01:56:00.000-07:00

cetvelle çizilmiş gibi dümdüz caddelerin simetrisi oldum olası huzursuz eder beni. yemekten hemen sonra yıkanan bulaşıklar gibi kuralları ve sıkıntıyı hatırlatır ve bu düzeni onaylayan gizli bir hayranlık yatar içlerinde sanki. ne de güzeldir yağ teneklerine ekilmiş kasımpatı ve küpeçiçekli evlerin önünde atletleri ile oturmuş rakı içen adamların küfürlerine sinen neşe. işsiz oğulları için endişe eden annelerin sıkıntıyla sigara içişlerindeki komşu ahbaplığını hiçbir takım elbiseli mesai arkadaşlarının gözlerinde göremezsiniz. ah be şu tembelliğime ısırgan otu gibi batan sorgucu beklentiler: defolun gidin defolun gidin defolun gidin!

AKŞAMÜZERİ

2010-09-04T18:48:00.000-07:00

biraz yürümek için çıktım dışarı akşamüzeri
ağrıyan sağ ayak bileğime belki iyi gelir diye
birazda sıkılmıştım zaten evde oturmaktan
geniş caddeli bir kaldırımda oturdum sonra aylak aylak
kaldırımlar geniş değildi pek
iş çıkışı evine yetişmeye çalışan bir baba
aceleyle yürüyordu
ekmeğin ucunu geveleyen esmer küçük bir kız gülümsüyordu
köşedeki taksici abartılı jestlerle konuşuyordu
hayatı paylaşıyordu henüz sıcaklığını kaybetmemiş
bir rüzgar sırtımda
temiz giyinmiş genç bir kız geldi yanıma
vurgularından ezberlenmiş olduğu belli sözleri tekrarlamaya başladı
yüzüne yapışmış sahte bir gülümseme ile
yoksul bir öğrenci için harç parası talep ediyordu
mümkünse yardım etmek ister miydim
büyük bir ihtimalle yalan söylüyordu ama
kitap ayraçları tutan elleri titriyordu belli belirsiz
yoksulluğunu saklayamayan gözlerini alıp gitti sonra
kırık bir gülümsemeden başka verecek
hiçbir şeyim yoktu çünkü ona
kalktım ve eve doğru yürüdüm
yanımda göndere asılı bayrağı ile
büyük bir alışveriş merkezinin bankından
sağ ayak bileğim daha çok ağrıyordu şimdi

SIZI

2010-09-04T18:43:00.000-07:00

varlığın karşısında kendimi küçülttükçe
sana olan aşkımı büyütüyorum çaresizce
dudaklarının kenarından belli belirsiz sızan
bir damla gibi kanıyorum
tükür beni!

LEYLEK

2010-08-30T12:35:00.000-07:00

portakal bahçelerinin yanından
geçerken bisikletimle
leyleklere rastladım bugün
sonbahar geliyor dedim işte
kendi kendime
bitti hayatımın en güzel yazı
başlıyor felaket sonbaharı
hiç olmadığı kadar yakındı leylekler
yeryüzüne bu sefer
bisikletimin üstündeydim
yavaşladım
görünce onları
güneş kırmızıydı ve sanki
takip ediyordu beni yol boyunca
avuçlarımın içindeydi adeta
uzatsam elimi
dokunacak kadar
büyük çam ağaçları vardı
yol kenarına
gelişigüzel serpiştirilmiş
leylekler birer ikişer
üzerlerindeydi
parlaklığını kaybetmiş tüyleriyle
ağır çekim
kanat çırpıyorlardı
yer kapma telaşıyla
kırmızı güneş
avuçlarımdan kayıyordu
yavaş yavaş
portakal bahçeleriydi her yer
uzun asfalt yol hâlâ sıcaktı
portakal bahçelerini
asfalttan ayırıyordu
dikenli teller
dikenli teldendi çitler
hiç bitmiyordu kafalardaki sınırlar
uzanıp yatmak istedim toprağa
boylu boyunca
her yer dikenli çittendi
giremedim hiçbir yere
kırmızı bir güneş batıyordu ağır ağır
leylekler tüneyecek yer arıyordu
kanat çırparak
kararıyordu yavaş yavaş hava
evsizdi leylekler
ağaçlardı bu gece evleri
dikenli tellerdendi çitler
ve elektirik direkleri uzanıyordu yol boyu
direkler ve dikenli telden çitler
ev değildi ki
kırmızı güneş battı aniden
ve bir leylek
kocaman ayaklarını açarak
kondu
bir elektirik direğine
belki de evi sanarak
gözlerimin önünde
ağır çekim
kıvılcımlar saçarak patladı
parçalandı her şey
kesildi elektirik
dikenli tellere asılı kaldı
içimdeki çocuk

3008'10Adn

GÖLGE HAYALLER

2010-08-30T12:33:00.001-07:00

bazı insanlar hayallerinin peşinden koşar

tanırsın onları zaten. hemen ayrılırlar etraflarındaki kalabalıklardan. tek başlarına da olsa kalabalıklardır zaten kuru bir gürültüden gayrı. korkulardan arınmışları olur, korkularını yönetenleri olur kimisi de bir eğlence havasında yaşar korkuyu beklerken. susmayı bilirler konuşmayı bildikleri gibi. bir gün ölüm bulacak hepimizi işte dibe vurmanın zamanıdır şimdi kayıtsızlığı ile sarılırlar hayata ve hayallarinin peşinden koşarlar. sessizce ama hissederek kesinlikle. esmer bir sevecenliği yaşarlar ve yaşatırlar. herkes kadar yılgındırlar ve inanırlar bir şeylere mutlaka. gözünü açıp kapatıncaya kadar geçer hüzünleri. unuturlar o hesapçı dünyanın kişilksizliklerini. böyledir bu. hayallerinin peşinden koşarlar. beyaz bir bulut olurlar.

"umursamıyorum yılgınlığımı filan
çünkü sessizce yaşanmalı her şey
bir devrim sessizce olmalı mesela
ve her sözcüğüne inanmalı bir palyaçonun"

bazı insanların peşinden hayalleri koşar

beklemek içindekileri susmaktır. konuşsan da söyleyemedikleri olur bazan hayallerin bile. daha güzelleri yaşanana kadar çekilen bir ızdıraptır keşkeler. artık çok geçtir. hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. acaip bir hüzün beklemektedir karanlığı. hayaller sonradan gelir. artık çok geçtir. buruk bir gülümseme yüzündeki kimlik olur. bir kürt göçmenin şehri yazılıdır o hanesinde kimliğinin iş bulamazsın artık. ve bulur sonunda hayalleri onu beklediği yerde. artık yalnızdır.

"bir palyaço neden yalan söylesin ki
ben palyaço olsaydım söylemezdim
marangoz olsaydım da söylemezdim
ben insan olsaydım yalan söylemezdim!"

bazıları da izler sadece insanları ve hayalleri

kentin bunaltıcı griliğinde dayatılan angaryaları, gereksiz sorumlulukları, kişisel öfke ve aşkları yaşarken bir yanıyla sarılır yaşama farkında olmadan sıkı sıkı ve hırsla. altında kalmamak için o gri mutsuzluğun içsel bir tepkiyle nefes almaya devam eder. kimin koyduğunu sorgulamadığı hedeflere ulaşabilmek adına her şeyden sakınır bile. kimi zaman da yutar ne kadar sakınsa da grinin isyanı ve ölüm onu. kahramanlaşmak, yaşadığı işkencenin daha fazla uzamamasını kararlılıkla yaşama geçirenlerin yolunda intihar etmek ister. ama sadece izler insanları ve hayalleri.

"hem nereden çıkardınız palyaçonun yalnızlığını
kaç kilo çeker ki bir palyaço
hem neden yüzüme vuruyorsunuz
bir çirkin ördek yavrusu olduğumu
gocunmam ki ben, ben gocunmam
bir palyaço ne kadar gocunmazsa
o kadar, o kadar gocunmam işte"

SİYAH ŞARKI

2010-08-21T16:46:00.000-07:00

Simsiyah bir şarkı şimdi yokluğun
Hızla ölgün bir renge dönüşen parlak bir yıldız adın
Adını andığımda zaman
Somut bir simit kadar doyurucu ve cankurtaran hâlâ

Avuç içlerimde, yeşeren doğum günleri
Neşelenen ölüm yıldönümleri dudaklarında
Felaketlere gizlice gülebilen mahalle sakinleri
Hiçbir şeyden haberiniz yok sizin
Yanıp sönen bir göz kadar yasemin kokuyorsunuz siz ey kadınlar
Uzak bir kentin hüznü
İçimde oturuyor
İçime büyüyen bir kadın küreklere asılmış terliyor
Bir su kuşu boğuluyor çölde
Çimenlerde ayrılıyor kaderimiz
Başka yönlere uzayarak
Yeşil çimenlerde sararıyor ömür
Bir kadın ölüyor erkekçe
Bir erkek kadın oluyor acıya gülümseyerek

Simsiyah bir şarkı şimdi yokluğun
Pencereni geceye açmış bekliyorsun
Oysa hüzünden başka giren yok içeriye
Girse de sevincin çığlık atan koşumları
Bir deli sevincin gölgesinde sadece

Tırnak uçlarımda
Canının yongası bu coğrafya
Sen uyurken doğuyor birileri yanıbaşında
Kapı önlerinde oturmuş adamlar
Yüzünü gizliyor senden
İçtikleri çayda sen varsın
Gidemedikleri kentlerde sevişiyorsun
Simetrisi bozulmuş karyolalarda
İçlerindeki nefrete ağlıyorlar
Kapanmayan çizgilere
Basit ve karmaşık her şey
O kocaman kapıdan girişini hatırlıyorum
En tehlikeli kavşaktan geçişimizi
Abartı tanrılarının şefkatine ihtiyaç duymadan
Unutuşumu parkta yürüyen kadınları
Uzanan ayaklarımızı

Simsiyah bir şarkı gibi yokluğun
Bir ormanda birbiri ile rekabet etmez hiçbir ağaç
Gökte yazılı ismin gördün mü
Mavi

Gidişin
Bir daha yağmayacak bir yağmur
Karışan zaman meridyenlerinde
Akan nehir yatağı belirsiz
Islanan kent çapraşıklığında savaş gidişin
Akıyor kan oluk oluk dizlerimden
Gözyaşlarına bürünüyor sonra
Gizli, şeffaf ve çoğunun hissedebildiği bir şefkate bürünüyor
Dokunabildiği tehlikeli bir çelik kenarıyla
Yeniden belirlenen takvim yüzün
Gökyüzündeki yıldızların uzuyor
Sarkıyor yüzüne
Oradan saçlarına ve gözlerine
İçten bir gözyaşı damlası
Gelişin
Sevmediğim güneş ışıklarına
Alışmak gibi
Taşların geceyi aydınlatan kandil
Boynuma astım onları bir yara gibi
Uzun kokulu mumlarının
Işığı seker memelerinde
Bir vicdan yarası kanar
Dengesiz fırtınalar tarar saçlarını
Gösterişe meraklı bir sirk maymunu kadar umurunda olmaz
Apatman boşluğundaki yabancı gözler
Zaman
Uzatılan bir işkence şimdi
Kasıklarında huzur!

Simsiyah bir şarkıydın sen
Hüzünbaz bir sevişmenin ardından bile
Kısacık bir karar anında yazılıyordu hikayen
Gözlerinin içinde ben yokum artık

Çıldıracağım
Yürüyüş mesafesindeki mutluluk kadar
Bozuk senkronumuza gülerken
Ne olur ki en fazla ölürüm tadında
Sinik bir gülüş imdadıma yetişmezse
Sırtındaki ağrı
Cama yapışan yağmurlarla geçecek
Kalorifer böceklerinin dilinden anlamayan
Bir adam seni üzecek
O zaman ben Afrika kadar uzak olacağım işte sana ve
Tüm hamamböceklerine
Yine gidemeyeceğim bir güneşin doğumunu izlemeye
Senin doğuşun yetecek
Kendi ölümümü dışarıdan izleyen
İsyankar bir kertenkele olduğumda

HÜZÜN VE KOL SAATİ

2010-07-31T11:21:00.000-07:00

sen uyurken
neredeyse sabahtı
yürüdün yüzünü
güzelliğini
içindeki benzersiz şefkatini
kirli bakışlardan müzdarip bir iyimserlikle
gücünü küçümsemiştin yorgunluktan
yolun kuytusunda kudurmuş otlar hemfikirdi seninle
ve bir milyon yıllık bazalt kayalar
her kente senin sokağından girerdi yabancılar
henüz saçını gürültüyle tarıyorken sen
gözlüklerini takmadan bornozlu ve ıslak
bu hırlayan hıncahınç gökyüzü gibi adamların
damarlarını suya konulmuş bir ayakkabı köselesine çevirirdin
bükülürdü yüzleri ve geçmişleri
yüzeyde bırakıp yağlı algıları
bulanık zamanı
mekanın eriyiğinden bir acı dibine çökerdi
yapayalnızdın
hâlâ vakit vardı
hiç kimseye duyurmadan
usulca ve çok saklı yürürdün şakaklarına
pervazda sallanan ve güzelliğine öykünen
masal perilerini bıçaklardın
kum saati unutuyordu
incelikle seni seviyorum anlarını
gözyaşları ile yıkanmış bir sabahı
gitme daha erken bu cumartesiyi
ağzımla seviştiğim ıslaklığını
kente gelmiş özlemin soluğu itinayla soğuyordu
tabakta yarım bırakılmış bir ön sevişme
oksitlenmiş dudak izleri
takılmayacak olan bir kol saati
ağrılı giyilmiş ve bilerek unutulmuş bokser
ilginin ve orgazmın üzerine söndürülmüş kaçak winston
aşkla pişirilmiş tarhana
saygıyla öpülmüş ayak parmakları
kaçak bakışları saklamış perdenin aralığı
mum kokularına karışan tütsülenmiş sevişmeler
bir aileye ait olmanın öngörüsünün
kirpiğinin altına yerleştirdiğin güvenli ve sorumlu boşluğundan
fark edildikçe hiç gizlenmemiş tutkunu naftalinleyip
ellerini çekmecelere sermeyeceksin hiç
sevdalara uzak değilsin biliyorum
cama dokundu mu kırık rüzgarım
koridorda kan lekelerim kaldı sildin mi onları
evden taşınmadan önce
onu söyle

YALAN

2010-07-31T11:18:00.000-07:00

bugün hiç seni düşünmedim
aklımın ucundan dahi geçmedin
o annesinden muz isteyen çocuğa elinde muzlarla koşuşunu da gözümün önüne getirmedim hiç
kafka'dan simsiyah bir alıntı gibi hayatın sırlarını
paylaşmanı da hatırlamadım
tavanındaki çakma yıldızlar gözümün önüne hele hiç gelmedi sağımda sen yatarken upuzun bir samanyolu
sonsuzluğunda
sen çalar saati erteleyip durdukça içimde artan sevinci tekrar tekrar yaşamadm hiç bugün
her sigara yakışında sigarayı bıraktığıma tekrar pişman olduğumu da hissetmedim bugün asla
gözlerinden akan yaşa gökyüzünün imrendiğini duyumsamadım tekrar tekrar
ben ağlarken şefkatle çatılan kaşlarından çocuk gibi uslandığımı da aklıma getirmedim
suskunluklarımıza gösterdiğimiz saygıya da imrenmedim
sarılarak yürüdüğümüzde bozulan senkronumuza güldüğümüzü de düşünmedim bugün
seviştiğimizi unuttum hepten
seni öperken birkaç kez gözlerimi açtığımda sımsıkı kapalı gözlerini görüp bozduğum büyüye de hayıflanmadım bugün hiç
bugün seni hiç düşünmedim ben
aklımın ucundan dahi geçmedin
bunlar yalan mı sence
benden bir ipucu sana
yalanlarımı ortaya çıkarmak için
olumsuzluk eklerini kaldırmalısın sadece

IŞIĞINI KISKANAN GÜNEŞ

2010-07-31T10:35:00.000-07:00

kimse istemezdi
olmasını böyle
ama oldu
güneş
ışıklarını kıskandı senden
bulutsuz bir öğlen üstü
kararttın yeryüzünü

HAYAT NEDİR

2010-07-31T10:25:00.000-07:00

ya minicik bir öpücükse hayat
ya bıkmadan usanmadan öpüşmekse
ya mutlu olamamaksa bir ömür boyu
ya güzel bir kadının ayak bileğine takılan mavi bir halhalsa
günaşırı intihar korkusuysa hayat
zorunluluklar ve sorumlulukların yüküyse ya
ya kaç kaşık şeker istersin diye şefkatle sorulan bir soruysa sadece
hırsla kapanan gözlerse bir ideoloji ya da para uğruna
ya hayat saf bir salaklıksa
ya tembellik etmekse sadece
ya bir sahafçıda ömrünü geçirmekse tozlu kitapların arasında
bir tesadüfse
bir kaossa
belirli kuralları olan bir sistematikse ya
bir kadının kasığında uyumaktır belki de
gözlerine bakıp sevgilin gülebilmektir hiçbir şey söyleme ihtiyacı duymadan kim bilir
hayat bomboştur belki de olabilir
belki de dopdolu bilemezsin
hayat nasıl anlamlandırıyorsan odur aslında:
hayat sevgi'dir
sevgi de hayat

ÜÇ YIL

2010-07-13T05:38:00.000-07:00

çok fena gidiyor her şey bu aralar onun için. evden çıkmaz oldu. ortak bir arkadaştan öğrendim. aradım ısrar ettim "gel" dedim. "açılırsın hem, konuşur dertleşir içeriz birlikte" dedim. geldi. gittik oturduk bir meyhaneye. adı geçit meyhanenin. yol ağzında bir yer. izbe ve olması gerektiği gibi kirli bir yer. orayı o da çok sever. sanırım bu aralar o da gidip içiyomuş eski sıklıkta. eskiden de hep giderdi oraya. orada gidip "aşık taklidi yapan adamları izlemeyi" seviyormuş.

geldi. yüzünde yarım bir gülümse, sarıldım ona. güçsüz ve biraz daha zayıf buldum kollarını. hırpalamış kendini belli. bir turgut uyar hüznüne her zaman saygı duyarım ama onunkisi düpedüz "yerel bir kendine acımasızlık".

içtik biraz. biralar gitti geldi. çok hızlı içiyor. düşünceli. eski arkadaşlardan, öncelermizden konuştuk isteksizce. asıl anlattırmak istediğim şeye girmek için biraz sabırlıca konuşuyorum, gevezelik ediyorum. üstüne sinen uyuşukluk hareketlerine yansımış. daha yavaş her şeyi.

anlatmaya başlıyor. geçen hafta başka bir şehire gittiğini söylüyor. oysa üniversiteden beri hiçbir yere gitmemişti. bir kadınla birlikte olmuş orada. dinliyorum sadece. korkakça ve kendine güvensizce ama, her kelimesine inanarak, bir daha yaşayarak, samimiyetle ve itiraf eder gibi konuşuyor. çoğu insanın sürekli yaşadığı şeyleri doğa üstü bir keşif gibi bana aktarmasının içindeki çocuksuluğu görüp yanına gittiği kadının adını söylerken gözlerindeki ışıltıyı farkedip arkadaşım için biraz daha içimde sevgi beliriyor.

her şeyi anlattı. en ufak ayrıntıları dahi vererek. ağladı. onu hiç ağlarken görmemiştim. anlatmanın getirdiği duygusallığa dayalı bir kendine acımanın sürüklediği ağlayış değildi onunki. öyle birden aniden ağlamaya başlıyordu. ilgisiz bir yerde dolmuşta arkadan bir yolcunun parasını şoföre uzattığında ve üstünü tekrar verirken yolcunun kuru bir teşekkür etmemesine bile ağlıyormuş ya da alışveriş merkezindeki kapılardan geçerken ardından gelen bir kız için kapıyı tuttuğunda o kızın duygusuzca geçip gitmesi yanından ağlatıyormuş onu.

çok iyi tanıyorum onu. söylediğim hiçbir şeyin onu teskin etmeyeceğini biliyorum. sadece içine atmasın, anlatsın ve rahatlasın diye oradayım. geniş laflar ediyorum. iyi gibi görünüyor konuştuktan sonra. rol yapıyor ama, tanıyorum onu ve seviyorum içindeki çocuksuluğu. üzülüyorum da. insanın en yakın arkadaşına olanlara müdahale edememesine.

ayrılıyoruz sarılıp ağlyor biraz daha. eve dönüyorum. arkadaşımı düşünerek. tanıyorum onu aklından geçenleri biliyorum. sevdiğiyle arasında aşılmaz bir duvar var aşk ve ilişki anlamında. o duvarı aşmaya ise gücü yok. oysa çok isterdi o duvarı aşmayı, aşmayı isteyip de bunu yapamamanın getirdiği duygular genelde bezginlik ve kendiden nefretini besliyor. korku ve tedirginlik tüm bedenine yayılıyor hatta zehirliyor onu yavaş yavaş. bu hep böyleydi aslında ama, şu dönemde iyice belirginleşiyor içinde olan biten genel uyumsuzluk hali. sanırım geleceğe yönelik bir belirsizlik de bunda yer ediyior.

çok mutsuz. hayatındaki en güzel anları yaşamış. birçok ilki tatmış. hiç unutamayacak bunları. fakat bunun tadını bile çıkaramıyor sahiplenmenin yarattığı ısırganlıktan. çok daha özgür olabilmeyi düşlüyor. duygusal ve her anlamda. belki de bu bir süreç geçecek bilemiyorum. asıl sorun ne o da kestiremiyor aslında. sevdiği kadın da onu seviyor belli. hiç tatmadığı, tanık olmadığı bir tür dokunmayı yaşadığı kesin kadının. bu yüzden bir sevgili gibi hissedememesini açıklıyor bu durum. bilemiyorum sonuçta farkli bir çevrenin insanları, babası üst düzey bir memur, ablası doktor kendisi de arkadaşımdan başka bir hayatı yaşıyor. olamayan bir şey var eksik bir şey. onu ikna edemeyeceğinin farkında çok sevmesine rağmen arkadaşım. kadında bunu anlamıştır zaten. biraz da sorumlu hissediyor belki arkadaşıma karşı kendini.

böyle olmamalıydı oysa. bu kadar kırılgan, hassas, hayata karşı yenik ve hüzünlü olmak hep önüne bir duvar ördü onun. gerçi çok da iyi bir insan kazanmış bence sonuçta ama, o kadının olmaması düşüncesi bir süre daha hırpalayacak sevgili arkadaşımı.

asıl sorunu sezebiliyorum tabii ki; asıl sorun kendisini sevemeyişimin içindeki anomaliler. bir türlü barışamadı kendisiyle. oysa yaşamın belirli kurallarını her ortalama salak kadar becerebilirdi. yapmadı. yapmak istemedi. bunun içinde yatan bir otofaji, bir pesimistlik, bir mazoşistlik bir kendimi becerme isteği yattı hep. hayattan kaçmakla, hayata gerektiği değerden fazlası yüklemekle ve onu yüksek bir tahta oturmakla pasifliğini, sinikliğini tutamaksızlığını dengelemeye çalıştı hep. hatta çok net söylüyorum bu kendine verdiği bir cezaydı, işkenceydi ya da kabul etmeli ki büyük bir aptallıktı. tabii böylesi hayata karşı hayal kırıklıklarının burada anlatamadığım daha başka nedenleri de var. çocukluktan gelen cinsel istismar, taciz ve şiddetin zaten kişiliğinden gelen duygusal güçsüzlüğüyle birleşmesi böylesi bir tek başına yürüyememe hali yaratıyor onda belki de bilemiyorum. sonuçta çevresinde olup biteni gören ve yaşamına dair karar almakta az çok bir şeyler yapabilme gücü varken sızlanıp durması umutlarını iyice köreltiyor.

o hep öyle, bir sığıntı yaşamı, yanaşma bir ruhu var. bir kadına hayatını hiç düşünmeden adayabilir. bir kişi olduğunu kabul etmek istemiyor. kırk yaşına kadar böyle yalnız kalması ve içinde bitmeyen acı sürerse intihar etmeyi planlıyormuş. üç yılı kaldı. hiç sanmam kendini öldürebilecek ceareti bulabileceğini ama, üç yılda kısa bir süre içindeki acıyı unutması için.

KÖPRÜ

2010-07-06T11:22:00.000-07:00

üşengeç bir yalnızlığı soluyorum yine. günün en sıcak saatlerin geçmesini beklerken. odamın kapalı perdelerinin ardından, gündüz bile açılmayan. eskiden pencereyi açardım biraz en azından hava alsın diye, şimdi açınca içeri dolan hava da sesler de çok yabancı geliyor. çocuk sesi yok fazla. bir kez mandolin sesi gelmişti penceremin ardından. gecenin çok ilerlememiş saatleriydi. birileri içiyordu sanırım ve mandolinle yarenlik ediyorlardı birbirlerine. bir kadından mı bahsettiler yoksa dünyanın zavallılığından mı emin değilim. biraz duyuyordum gerçi kırık dökük kelimeleri. birisi dinliyordu sadece hiç konuşmadan, diğeri de çalımlı konuşuyordu, mandolini hangisi çalıyordu bilmiyorum. mandolinin dostça tınısı karışıyordu geceye. sebebsiz içiyorlardı belki de, unutulup gidecek bir hayat için belki de, anı yaşayan bir direnişti orada etrafa yaydıkları sesler. çok da güzeldi. çıkıp onlarla konuşmak istemiştim en azından dinlemek biraz, öylece yüzlerine bakmak belki de görmek için gülümseyebildiğini seslerin. çıkmamaıştım ama, dinlemiştim sadece, sesler gidince de hayıflanmıştım biraz, o sesi özlediğimi hissettim bu sabah yataktan ıslak gözlerle kalkınca bir de senin sesini tabii. çok özlüyordum seni. sesini hele. ilk kez duyduğumda sesindeki rengi aydınlanamamıştım belki ama içtenliğini yansıtan vurguları hemen dikkatimi çekmişti sesinin. daha seni ilk kez gördüğümde konuşuyordun. kocaman bir sestin. sanki kulaklarıma değil kalbime dikte edilen bir sağır ultimatomdu sesindeki şefkat.

her akşam dışarı çıkıyorum şimdi. sürekli aynı yerde kalmak yenilmişlik duygumu azdırıyor. onulmaz yaralar açılmasından korkuyorum delik deşik umuduma. sadece yürüyorum sokaklarda. sessizce ve yavaşça. geleni geçeni gözlerimin kenarıyla süzerek sakince yürüyorum. hiçbir yere yetişmeye niyetim yok. bekleyenim yok. tanıdık sokaklardan ve caddelerden geçerken tuhaf bir vurdumduymazlık kaplıyor her bir yanımı. güzel kokular geliyor burnuma ara sıra aklımdaki seni düşününce. düşündüğüm seni aklıma getirince. düş ve akıl dansederken sana ağlıyor içimin kara kalpli talihsizliği.

güzel şeyler düşünmeye çalışıyorum nihayet, durmadan yürürken: bazan gürültülü bir coşku halindesindir. sevdiğin bir şehirde ya da merak ettiğin bir şehirde. bir kadınla yalnız. yapayalnızsındır. iki kişilik bir yalnızlıktan bahsediyorum. bir de kucaklaşmaktan. ömür boyu sürecek bir yalnızlığın kuşatmasındaki kucaklaşmaktan. bir şölende yahut geniş bir salonda karşıklı oturup sevgilinle birbirine gülümsemekten. karşılıklı huzurla susmak, kahvaltıya öpüşerek başlamak, kendine özgü öpüşme ritüelleri yaratmak, ağlamak kucaklaşırken. güzel şeyler düşünürken bile içinde büyüyen hüznü hissetmek. kendi idam kararını dinleyen bir mahkum gibi saymak gidiş saatinin eksilen saniyelerini, sevdiğin kadının kollarından. sonra başka bir şehirde açmak gözlerini ve iki kilşilik yalnızlığı özlemek durmadan. kalmak istemezsin tek başına artık. oysa bilirsin bir yanınla kimse sarılamayacak onun gibi, öpemeyecek asla "oohhh!" diyerek. bakamayacak içine, çocuklaşamayacak hiç kimse sana benzeyerek, ellerinin küçüklüğüne şaşıramayacaksın asla başka bir kadının, kimse gülemeyecek seninin yüzünle, konuşurken dinlemeyecek kimse karşısındakini kendini vererek bir daha. aniden susup gitmek zorunda olduğunu bilmenin acısı o kadının yanından ayrıldığında gerçeküstü bir acıya dönüşüverir işte o zaman. ama sen bunu ağır çekim bir film karesi gibi bir daha, bir daha, bir daha, yeni ve farklı senaryolarla yaşayıp durursun. tüm filmlerin sonu aynı biter ama, artık o yoktur. kokusunu duyamazsın artık, beyninden çıkmayan saçlarının rengi de yoktur artık. dilinde üst damağına da dokunamazsın onun. iğrenç bir matkap sesi çivisiyle birlikte dolanır durur kalbinin ortasında. "kirli kandan kurtçuklar" yer seni usul usul. gözlerinden akan yaşlar yüzünü serinletir sadece. başka hiçbir işe yaramaz. sonra yatarsın usulca yatağına. rüyanda ağladığını görürsün. uyanınca da ağlarsın. düşününce de ağlarsın. ağladığına ağlarsın. ağladığına ağladığın için ağlarsın...

tamam yeter! güzel şeyler düşünme yeter artık! kitapçıya giriyorum hemen her zaman uğradığım. kafamı dağıtacak bir şeyler arıyorum. şiir kitabı değil bu kez kısa hikayeler seçiyorum sevdiğim bir yazarın. bu hikayeler de hüzün dolu ama olsun. şiir değil en azından. o başka bir zamana ya da geçmişe delik açan şiirden bahsedilmesin lütfen bir süreliğine. yakın bir parkta oturuyorum kitapçıdan çıkarak. okuyorum. "dost" isimli bir hikaye var kitapta. kaba ve mutsuz bir kasabın ondan daha mutsuz karısı ile yakın zamanda karısını kaybetmiş eski bir arkadaşlaının arasında geçen. öylesine basit, öylesine içli ve dokunaklı. parkın solgun lambaları ışığında bitiyor hikaye. aynı solgun adımlarla eve dönüyorum. caddeler bomboş neredeyse. bu en sıcak mevsimde bu kentin bu lüks caddeleri hep boş. geçen yılda boştu. ama geçen yıl bu boşluk bu kadar zoruma gitmiyordu. o dokunaklı hikayeye değil bu boş caddeler gözlerimi yaşartıyor bu kez. içimdeki boşluğa özenen caddelerde görüyorum seni, gülüşünü. artık yoksun. şuh bir kadın kahkaha atıyor kaldırımda. imla hatası gibi buruşuyor yüzüm. uzaklardan bir yerlerden bir cümle geliyor aklıma: "hayat bir deha işi değil. çok sıradan hatta bir sürgün, bir köle düzeni. kurtuluşu ummak safdillik. intihar seçimi bu yüzden gerekli". ve sana verdiğim bir söz teselli ediyor karamsarlığımı "senin için mutlu olacağım..., içimi değil dışımı değiştireceğim..."

"mutluluğu aradığın sürece,
mutlu olacak kadar olgun değilsindir,
ve ulaşacak kadar her istediğine.
kayıplara yakındığın sürece
ve hedeflerin varsa durmadan yöneldiğin,
bilemezsin huzur nedir diye.
vazgeçersen şayet her arzudan,
ne hedef, ne de istek tanıyıp
mutluluğu artık adıyla anmıyorsan,
o zaman olup bitenlerin akışına
dayanamaz yüreğin ve ruhun erişir huzura..."

hermann hesse'nin "mutluluk" şiirinin vardığı yersin sen: huzur!

sessizce yürüyorum yine. aklımdasın. kalbimi kuşatan bir zincir sanki isminin halkaları, bakışlarınla gerilen. ve farkına varıyorum bu mutsuzluk haliyle en çok seni üzdüğümün. ve artık bir şeylerin değiştiğinin, bazı şeylerin asla eskisi gibi olmayacağının da farkındayım. bir kırılma anısın sen benim için. söz verdiğim gibi gülümseyeceğim hayatın komik ve iyi yanlarını görerek. içimden geçenleri gizlemeden, bastırmadan yaşayacağım, gerekirse küfrederek kimse yokken seslice. ya da kaybolup gideceğim güzel şeyler yaşayabilme ihtimalini seninle kanıtlamış olmanın gururuyla.

eve az kaldı. tren yolunun üzerinden geçen köprüye geldim. sevimli ve beyaz bir gülümsemenin aydınlattığı gözlerimle köprünün geniş ve dik kaldırımlarına tırmanmaya başladım. köprünün altındaki tren raylarının kasvetli karanlığı altımızda uzanıyordu. önümde yürüyen bir kadın dikkatimi çekti. o da benim gibi acele etmeden yavaşça çıkıyordu köprüden. uzun bacakları ile adımlarken aynı köprünün kaldırımını her şey çabucak olup bitti. çantasından çıkardığı telefonu elinden kaydı ve çeresiz bakışlarımızın eşliğinde ışıklar saça saça kaldırımın kenarındaki çimenlerden yolunu biliyormuşçasına yuvarlanarak en az on metre aşağıdaki demir yolu hattına düşüverdi. kadın olduğu yerde durdu. aramızdaki kısa mesafe kapanıyordu. ben yaklaşınca arkasına döndü. çaresizlikle kararsızlık arasında bocalayan ve ne yapacağını bilemeyen bir şaşkınlıkla karışan yüzü, yardıma ihtiyacı olup da söylemekle söyleyememek arasında bir anlık tereddüt eden gözleri o an benden de zavallıydı. o kısacık anda ya; "hiç üzülmeyin nereye düştüğünü gördüm ben telefonunuzun hemen alırım oradan." diyecektim ve pek de yabancısı olmadığım o metruk yerden bulup getiriverecektim telefonu ya da hiçbir şey olmamış gibi yürüyüp gidecektim köprüden.

hiçbir şey olmamış gibi yürüyüp gittim köprüden.

6 temmuz 2010

GELİŞİGÜZEL VE KAHREDİCİ BİR YALNIZLIK

2010-06-22T13:02:00.001-07:00

Deli örümcekler gibi yalnızlığa vurgun
Turgut Uyar

ekşimiş süt kıvamında içiyoruz hüznü
çırılçıplak korkunçlukta
gözlerinden tanıyoruz umutsuzluğu biz artık
biraz da karın boşluğumuza yayılan o şekerli sızıdan
anadoluda kaybolmuş bir mezar, umut
pazarda satılan bir deste maydonoz da
zıt kutuplarız boş teneke kutuları gevezeliğinde, sevincin
keder, dümdüz bir duvara asılmış salıncak tutarsızlığında ve işlevsizliğinde

dün yitiminden kalan bira şişeleri yerlerde
bomboşluk çay bardakları masanın üzerinde
hem okunmuş hem eski gazeteler üst üste bir köşede
yüzü buruşturulmuş peçeteler
son okunduğu yerde unutulmuş simsiyah şiir kitapları
içindeki devreleri görünen kırık bir televizyon kumandası
hayata dönme olasılığı kalmamış bir demet gül
birlikte yaşadığım esmer hamamböceği
birbirini seven bir çift çorap
gömme dolaba bir adam gibi asılmış mavi bir bornoz
solgun odaya sünepe gibi uzanmış bir yatak en zavallısından
-yalnız, mor nevresimlerinin tezatlığında-
masturbasyon kokulu odamda
gelişigüzel ve kahredici bir yalnızlığı paylaşıyorlar şimdi

zaman gece yarısını çoktan geçmiş gitmiş
artık florasandan gelen sesin borazanlaştığı saatler yani
ölümü düşünüyorum
çıplak kablolardan geçen elektiriği düşünüyorum
sylvia plath'ın aklından son geçenleri düşünüyorum
kadın tenine rengini veren pigmentleri düşünüyorum
allahı sevip sayan insanları düşünüyorum
elleri ayakları upuzun bir turgut uyar dizesi içime çörekleniyor yine:
"Şu denizin uğultusu olmasa
Unuttuğum pek çok şey olacak
Bu saçlarıma üzülüyorum
Bazı günler oluyor yetmiyor yaşamama"

ikiyüzlü duvar saati
güvenilmez tavan vantilatörü
bırakmış işlerini
koyu bir sohbete dalmış bağırıyorlar
beynimin içindeki intihar militanlarını hipnotize ettiklerinden habersiz
mozambik ordusunun resmi üniformasının rengini kuşanmış bedenim:
kıpkırmızı
kan, yüzüme kuşandığım hüzün
üşüyorum!

BU BEKLEMEK

2010-06-22T13:00:00.000-07:00

Bu beklemek benim yazım
Süt dişlerini döker anamın
Kocatır Karacaoğlan'ı
bir kahpe gibi bu beklemeler
Memelerimden süt getirir
Bu beklemek
tırnakları moraran bir ölüm
Alnımda intihar sürgünleri
her gün yeşillenen
Hemoroidli bir tanrının ağız kokusu
İlerlemiş bir kanserin korkunçluğu
Kırılma anının gerilimi
mutlaka gerçekleşecek olanın
Ayın bozması milyon yıllık ezberini
Yörüngemizde esen yıldız tozları
başlangıcı yitik bir hayatın
Yer değiştirmesi gökyüzü ve denizin
altımızdan akan bir nehir
İskambil kulelerinin
her türden ayrımcılığın
sınırların ve iktidarların
yıkılması dansederek
Bu beklemek
mucizesi sana kavuşmanın
gamzelerinin benim olması gerçekten
Bu beklemek seni
tedirgin bir kan sarhoşluğu
damarlarımda gezen jiletten gemiler
İsmimdeki harflerin çaresiz usancı
Diken üstünde
kaldırımlarda tahrif edilen yalnızlık bozumu
Bu beklemek
hiç bitmeyecek

SİYAHIMSI

2010-06-22T12:59:00.001-07:00

inanamıyor gözlerine hâlâ
göğsümün ışığa koşan atları
nefes nefese içimde sevişirken
yerçekimsiz bir edilgenllikte
ve kırıp dökmeden

YÜZÜN MADDENİN DÖRDÜNCÜ HALİ

2010-06-22T12:56:00.000-07:00

başım sıkışıyor bir mengeneye
nefes alamıyorum
tarihin sırp işkencecileri
on metrakarelik sarayımda
nefes borumla oynuyor
oksijen yerine
karbon yolluyor içimdeki derin boşluğa
oksitleniyorum usul usul
kendine yetememe hali
beceriksiz bir sıkıntı
peydahlanıyor üzerimdeki bulutlarda
seninde gördüğün o bulutlar var ya
o bulutlar birer mezartaşı aslında
ölümün çocuk sesleri
tozan bir akarsu
büzdüğün dudakların
ağzımda eriyen dudakların o bulutlar seni beni
battaniye gibi saran
mahalle muhafazakarlığı o bulutlar
üzerimize ıpıslak
yağan birer meni damlası
sıkıntısı yok sınırı yok karadır abiler
içimdeki cellatın kukuletası
ne okuyabilen yazıları
ne anlayabilen okunanları
o eksiklik duygusu içimde çalıyor kampanaları
ağır işçi seni kucağına alan beynimin plansız programsız kaybeden erotizmi
susmuyor hiç havadaki kül
külleri besliyor
yanan yüzünün ateşi
yumuşacık yüzün prelüd
adagio
senfoni
yüzünde yaşayan bir ölüyüm ben
öpsem de hatırlayamıyorum dudaklarımı
içinde eridiğimi biliyorum bir tek
çamur olup yağıyor içimdeki çirkef
aç şemsiyeni bir tanem
pembemsi yıldızlar yağıyor üzerine
kırmızı gelincikler
yazamıyorum hiçbir şey
sadece rahatlamak için
seni düşünmek gibi yazmalıyım
onaylanmak yine kendim tarafından
o devlet dairesinden kovulan
isyankar at gibi leşim heyhat

güzel kızlar geçiyor kapımın önünden
ceylan gözlü kızlar
güzel kırmızılıklarıyla
uzun düz saçlı kızlar
veya kıvırcık saçları
büyük memeli kızlar
koltukları görünen erbezli kadınlar
orman gürültüsü kokan kızlar geçip gidiyor gözlerimin önünden
uzun bacaklı kızlar
apış arasına sığdırdığım dilimin tüm zamanları geçiyor
kapımın önünden
içimden geçip gidiyor kasıklar
eriyen kalçalar minik ayaklar
çıplaklığından utanmayan
şen kahkahalar geçiyor ezici omuzlarımdan
ellerin nerde şimdi sarışın fahişem
oğlanlar geçiyor
önümden
gözlerimin uğruna
bacakaraları şişkin oğlanlar
pornoya meraklı küçük oğlanlar
içindeki kırılganlığı küfre döken salıncak oğlanları
geçiyor kalçalarımdan
içimden erkekler geçiyor bebeğim
kapanan kapılar gibi
topuk sesleri
yankılanıyor odamdan yukarıdaki sevişen bulutlar gibi

sen
gözlerimle göremediğim
hayatın anlamı kaşlarına gizlenmiş bebek
yüzündeki gamzeler
bulutlardan da yumuşak
biliyorsun sen
hepsinden güzeldin
dünyanın kapısından gelip geçenlere oranla
ellerimi sürüyorum burnuna farkında mısın
burun kemiğimdeki sızıyı alıyor kasıkların
sol memenin altındaki cevahirle
öpüşüyor memelerin
koltukaltlarındaki ciddiyetle besleniyor
dilimin paslı tadı
senle iyileşiyorum ben
bebeğim
yoldaşım
sen kapımsın
yüzünün her yerini seviyorum
en çok yumuşaklığını ama
hayata çatık kaşlarını
sol kaşının üzerindeki et benin olsun mezartaşım
çimenlerde uzanırken öpeceğim dudaklarını
kuasar gözlerinde yok olacak bedenim
dikkatli ol
seni düşünürken susmayan yanım
öpsün koynundaki kadınsılığı
seni düşünüyorum yaşadığın yerin çatlakları arasından
bana sızışını bir gerilla sessizliği ile
ketumluğunu
biliyor musun
bu ketumluğun sana aşık edecek beni
ısrarlarıma kulak asma sen
sabırsızlığım öldürsün beni senin yerine
düşünüyorum bana gelişini
demirin oksitlenmesini
azar azar ölen işçileri
içine oturan gemileri
limandaki vinçleri
havasız kalan bir adamın ciğerlerindeki kanama yayılırken en uç bronşlarına
sen orada ona ağlıyorsun
kendi dertlerini unutup
içinden okyanuslar geçiyor
bir kayığın bile yok ama
öfkenin içindeki neşeni seviyorum senin
herkes bir şeyler alıp adres değişikliğine giderken
izleyişini onları gizlendikleri yerden
bilişini
sezişini
farkında olmadan bazan anlayışını
şaşkınlığım geçmeyecek hiçbir şeyin şaşırtamamasına
küçük elelrinde yatan
bir gelincik kokusu aldım canım
gelirken o kokuyu da getir bana
toprakları da
gelinciği sökerken üzerine dökülen
kokmaz ama gelincikler
o koku senin kokun
gel ve bitsin bu saçmalıklar
duvarlar da yumuşasın
yüzündeki merhametimsi yumuşaklık gibi
...

(resim: dalgaları aşmak)

SESİNİ SEVİYORUM

2010-06-22T12:54:00.001-07:00

Sesinde yaşayan çocuklar var
Kayan yıldızlarla hayat bulan

27 May'10 Akşam

DUDAKLARINI SEVİYORUM

2010-06-22T12:52:00.000-07:00

Kentin serin gölgelerinde
Sevgililer elini tutmuş
Geleceklerinin
Öpüşüyorlar
Bense kuşları izliyorum
Seni öper gibi

27 May'10 Öğlen

SENİ DÜŞÜNMEYİ SEVİYORUM

2010-06-22T12:51:00.001-07:00

Her sabah
Yakındaki bir parkta yürüyorum
Düşünmek için seni
Hep aynı banka oturuyorum neden sonra yorulunca
Hani şu ağaç imitasyonu olan banklardan birine
Soğuk ve
Betondan
Düşünüp geri dönerken seni ama
Dallanıp budaklanıyor
Artık o bank
Ağaçtan

27 May'10 Sabah

COMMİSURA LABİORUM

2010-06-22T12:48:00.001-07:00

yaşamanın sınırı
üç günmüş
susuz
laf!
on beş gündür
ölmedim
dudaklarınsız
inadımdan

suyum
ekmeğim
ciğerlerimdeki
alyuvarlarım
dudakların

öldürme hadi
öp beni

MEMLEKET

2010-05-15T13:35:00.001-07:00

Ağrı,
Eleşkirt,
Abuzed'denmiş
dedem
ben ise
boşlukta sallanan
bir bezelye
tanesi

KEŞFEDEN MUTSUZLUK

2010-05-15T13:33:00.001-07:00

mutsuzluk
meğer
istediklerini
yapamamak
değilmiş
yalnızca

istemediklerini
de
yapmakmış
anladım

bir
ömür
boyu
sızlayarak
için

SAÇLARIN ACIYOR KENDİ ASİLİĞİNDE

2010-05-04T11:23:00.000-07:00

aynada yüzümü seyrediyorum günlerdir
seni / güzelliğini
her yerde resmin!

kendi asiliğinde acıyor
saçların: tüm düzenli cümlelere isyan eden.
kuralsız fiil,
sinkaflı küfür,
tüm aşağılayıcı sıfatlardan arınmış.
gözyaşları,
çocukluğunu özleyen.
eğrelti otu,
kürdistan'da kayıp bir gerilla mezarındaki...

saçlarınla başladım
seni sevmeye
patlamaya hazır kalbimin
fitili oldu saçların!

şu kenar mahalle esrikliği
sendeki tuhaf olan şeyle (hüznünle) birleşir
katlar kasvetini
terler avuç içlerin
üşütür seni
yaz güneşi
al ellerimi sarın!
ve teşekkür etme
öp beni sadece
unut her şeyi!

saçların acıyor kendi asiliğinde!
tüm yerleşik düzen yengilerini
alt üst edelim!
'kaybedecek bir şeyim yok' tuğlalarından
inşaa ettiğimiz yalnızlıklarımızı
yıkalım!
son çare;
birbirimizin sonsuz labirentlerinde
kaybolalım!

DAKİKAYIL

2010-05-03T13:13:00.000-07:00

bugün ellerini tuttum
gökyüzünün
okşadım saçlarını
bulutların
ve öptüm yağmurun
dudaklarından
dünyanın en güzel durağında
beş dakikayıl !

ÇIRILÇIPLAK KAYADA

2010-05-03T13:07:00.000-07:00

kalktığımda yataktan
nefretle bir küfür savurdum
olamadığım yerler için
hiç göremeyeceğim kadınlar için değil sadece
görüp de sevişemeyeceklerim için de
içip sarhoş olmadan küfredemeyeceğim şehirlerin
otel odaları için de
aç karnına içtim bir şişe bira
sabah küfrünün üstüne en iyi giden şeydir bira
gözlerine fer gelir açılır dimağın
daha sunturlu küfürler edersin

yine yoktu mutfakta bir şey kahvaltılık
bira dolu dolabımdan iki yumurta indirdim mideme
ve çıktım dışarıya
ne yöne gideceğimi bilmeden yürüdüm
sataştım sağa sola
bindim otobüslere
indim neden sonra
yürüdüm uzun uzun
bir yokuşu tırmandım yandı kaslarım
bir kadına üzüldüm
arkadan çarpmış bir arabaya
elinde telefonu burnundan sızan kana şaşırdım incecik
ayrıldım oradan hemen
hayatın tesadüflerle yarışan kötü şansına bulaşmamak için
çıktım şehrin dışına
bir tarlada yürüdüm çıplak ayakla
toprağın kokusu böyleydi evet
kuşların sesi
çırılçıplak soyundum oracıkta
kasıklarımı tutarak bir kayaya uzandım
karıncalar geldi geçti yanımdan
terim kurudu yüzümde tuz oldu ve konuştum
en yakın yıldızla kimsesizlikten çıldırmamak için
jeff back tıngırtıları kulağımı tırmaladı kente bakarken oracıkta
esmer kürt kızlarını hayal ettim kentteki
evlilik hayali kuran annelerini
tepemde güneş
ayaklarım çıplak orada öylesine savunmasız
amaçsız yatmak
bir son için güzel bir başlangıçtı belki de
ama yoktu elimde silahım

FOTOĞRAF

2010-05-03T13:04:00.000-07:00

sağ bileğimden tırmanan minik karıncamsıyı ellemeyeceğim
dişlerime takılıp kalmış havuç parçasını kurcalamayacağım
biten çayımı doldurmayacağım
kırpmayacağım gözlerimi
telefonlara bakmayacağım
eski bir arkadaş gelirse unuttum diyeceğim seni
annem renklilerin var mı diye sorunca yok diyeceğim
işe gitmeyeceğim sabah erkenden
kendime üzülmeyeceğim durup dururken
değiştirmeye çalışmaktan yorulduğum hayatıma ilişmeyeceğim
korna sesleri beni rahatsız etmeyecek artık
günaşırı intiharlar süslemeyecek düşlerimi
masturbasyon kokulu odamdan hiç çıkmayacağım
hiç şiir okumayacağım içimi deşerek
roman kahramanlarını canlandırmayacağım hayalimde
umrumda olmayacak borçlarım
geçmiş kötü anılarımı silip atacağım bir çırpıda
o sınavı kazansaydım ne olurdu diye hayıflanmayacağım
pişmanlıklarım beni mutsuz etmeyecek bir ömür boyu
hatalarımdan ders çıkarmayacağım
sıkıntıdan delirmeyeceğim
vazgeçişlerim olmayacak
gel gitler yaşamayacak dengesiz ruhum
utanmaycağım iltifat ederken güzel bir kıza
ne yavaş ne hızlı olacak adımlarım
yürümeyeceğim hatta hiç
ıslık çalmayacağım kuşlara özenip
ağaçlara dokunmayacağım yeşile özenip
küçük bir kızım olsun istemeyeceğim minik burunlu
hayatın hiçbir anlamı olmayacak
ekmek ve su bir şey ifade etmeyecek bana
sarhoş olmayacağım artık
sessizlik hakim olacak her şeye
üşümeyecek ellerim hiç
korkmayacak bakışlarım karşısındakinden
öpmeyeceğim bir kadını
ve sevişmeyeceğim hiçbir zaman
oturacağım sadece sandalyemde
fotoğrafına bakacağım

TAKDİRİ İLAHİ

2010-05-03T13:02:00.001-07:00

uçtu gitti
ömrünün geri kalanı
apartmanın sekizinci katındaki
penceresinden
bir ip gibi kısacık
imlasız yazılıverdi ömrü
sımsıcak kandan
soğuk betona

cumalardan bir gün
çıkarlarken kapısından camiinin
plastik bir kase içinde
ödendi kefareti bir cinayetin
ne savcı yedi helvadan
ne de tanrı
bir tek şey söylendi
ardından emine'nin
takdiri ilahi!

DUYDUĞUN RÜZGARIN SESİ DEĞİL İÇİMDEKİ FIRTINA

2010-04-12T14:18:00.001-07:00

bunlar bir şiirin değil
içten gelen bir yakarışın
yokluğunun sanrıya dönüşünün
kendimi, aldanmanın istilasına bırakmamın
hüzün dolu ve kasvetli bir serüvenidir sadece
çünkü biliyorum kelimelerden yapılmış hiçbir yol
sana çıkmaz
belki ürpertir biraz bedenini
duyduğun rüzgarın sesi değil
içimdeki fırtınadır
seviyorum seni
saçlarını sarı
küçücük gözlerini
yüzünün tüm coğrafyasını
tüm sathıma yayılmış karnının sıcaklığını
gülerken sen
tüm acıları kapatabilen beyaz ağzını seviyorum
söyletme beni, önlerini...
hiç durmadan sevdanın renklerini adımlayan
ayaklarını
ayakların ki; şefkatin rengindeki pembe ayakların
durmadan şunu, bunu ve onu düzelten ellerini
ellerinin tanrısını seviyorum
parmaklarındı üzünç çiçeklerini
kağıtlara dölleyen
topladıkça tükenmeyen
sevinç çiçeklerini seviyorum
adındaki "L" harfini söylerken
dilimin ön dişlerime değen gerçekliğini seviyorum ben
bir tek o ayırıyor beni düşlerimin sersemliğinden
ve içim hâlâ titriyor
ismini gördüğümde
seni her öptüğümde
aklımın ortasında açan bir çiçeği suluyor dudakların
seni düşünmek
uzak bir yıldızın sancılanması kayarken
şaşırtıcı güzellikte bir şiir
deprem korkusu adının her dildeki söylenişi
uyku sarhoşluğum seni sevmek
unutmakla ölmek arasında
yediğim dayakların öfkeli ateşidir seni sevmek
belki de asla birlikte olamayacağımızın bilinci
belki de başkalarına sarılarak yatmanın hüznüdür seni sevmek
belki de keskin tadıdır paslı bir bıçağın ete sürtünen tarafında seni sevmek
hep seni aradım
oysa ortalarındaydın bir karabasanın
ülkenin tam ortasında ıssız bir kasabanın
aktarılmamış tuğla çatısına vuran rüzgarda üşüyordu çizdiklerin
sen kavakların sanatçısı!
hep seni düşündüm sen yokken
sen yokken de hep seni düşündüm
başka kadınların ortasında seni düşündüm
akdeniz'de ve içanadolu'da seni düşündüm
ranzamda ve sol elimde seni düşündüm
çalakalem taklit ettim seni düşünmenin kelimelerini
yoktun
kız kardeşinle konuştum seni
ortak arkadaşlarımıza açtım seni, suskunluğunu
bir gizemdin
bir canavardan saklanır gibi sinmiştin köşene
bir ara anne ve babanın siyah-beyaz fotoğraflarına sordum seni
görünmezdin
kırılgandın
unutulmuş bir hayatın resimleriydin
asla çözemeyeceğim bir matematik sorusuydun sen aslında
ve cevabıydın sorularımın
içimdeki özlemden de güzeldin oysa
kayıp bir kara parçasının derinlerine gömülmüş
çil çil altın dolu bir hazine sandığıydı senin kalbin
her yerde aradım seni:
"kalın ve karanlık bir çatı merdiveni gibi
giderilmez eksikliğini tanırım onun"
diyerek, turgut uyar teselli etti beni
süreya'ya da sordum seni:
"bir çocuktun sen parıltılar yaratacaktın düzensizliğinde
bunun için belki de
masmavi bir örtü gibi bırakarak gölgeni
geçtin resim çeken söğütlerin içinde"
diyerek, o da aramıştı senin gibi birisini anladım
son durakta rastladım cansever'e
kesti biletimi:
"insanın insana verebileceği en değerli şey
yalnızlıktır."
dedi ve hüznümle suladım
bir köşemde beklettiğim adının
dilimi ön dişlerime değdirerek söylediğim "L" harfini
çiçeklendi büyüdü adın
geldiğin kente güller adadım
gülşehir oldu adı
kavaklardan daha uzun çam ağaçlarım oldu sende
karanlık bir ormanın çam kokularında çektim seni içime
özledim seni gül niyetine
sayfanın ortasına attığın her imzanda
tuale her dokunuşunda
dokunulmaz kıldım sana olan kırgınlıklarımı
kendi beceriksizliğimle öldürdüm günahlarını
utanç ve pişmanlıktı oysa geçmişim
yağlı ilmik gibi geçirdim acılarımı gözyaşlarına
sevdim seni
saçlarının sarısına gizlenmiş kırmızıyı
siyah çizen ressam
hiç unutmadım ki seni
seni italyanca ve ispanyolca sevdim
sanat tarihine dadandım yokluğunda
modigliani çalıştım
kalbinin panik odalarında yaşadım senden habersiz
ortasında açan ve hiç solmayan
bir çiçeği sevdim ben
anadolu'nun
tek başıma

ZEHİRLİ DRAMA KRALİÇESİ

2010-03-23T13:54:00.000-07:00

içimi parçalıyorsun
bu yüzden seni unutamıyorum işte
huzursuzluk dolu günlerimin çekimi
adını güzelleştiriyor durmadan
içimdeki siyahı
sarıya çeviriyor
ya da kehanete
aşka
gizeme
sancılı bekleyişlere
kör bir umutsuzluğun hazzına
parçalayan bir kopuşa
saçların;
seni sevmemin görünen yüzü
ispatı
görünmeyen yüzünde
ben varım
ellerine sarılmışım
denizi görememenin hasreti içimde
saçlarının kokusu
kanlı bir deniz savaşı
dudağının kenarına asılıp durmuş
bir çingeneyim ben
hiç durmadan danseden
içimde perişan bir gemici var seni bekleyen
seni beklerken
yokluğunda
konuşamayan
bir hatibim
hükmedemeyen
bir tiran
öldüremeyen
bir katil
sevişemeyen
bir aşık
hissedemeyen
bir şair
seni öyle sevdim
öyle yedirdim ki içime
özlemiyorum bile artık
senim ben

fazıl tar

AĞZIMDA AÇAN ÇİÇEK

2010-03-23T13:53:00.001-07:00

parmaklarım ıslak gül demeti
görünür kılıyordu çekimini
pembeye çalan utangaç kırmızına
sokulduğunda yumuşak dikenlerim

dilim kardelen
yüceltiyor mor bir sağanakta serpilen
manolya memelerini
kelimeleri kullanmadan
kokularından konuşarak

o yapışkan süt beyazının
cin sarhoşluğu
akıyor dudaklarımın kenarından
sularken birbirimizi
köklerinden bağlı iki çiçeğiz biz
fitne fücur sarmaşık
taç yapraklarından
sekiyor sesimizin yankısı
bir tünelden bir tünele hızla girip çıkarken
ikimizin tam ortasında açıyor yasemin çiçekleri
tatlı
sıcak

İKİ GÜN İKİ GECE

2010-03-23T13:51:00.000-07:00

didikler güvercin gagası dişlerin
iki gün iki gece
giderirken susuzluğunu
iki gün iki gece
bir aşağı bir yukarı boynun
iki gün iki gece
besler teni
iki gün iki gece
kıvırcık saçlı kısrağımsın hem de
iki gün iki gece
doru kalçalarında huysuzluk
iki gün iki gece
sesinin en anaç tonları bile utanır
iki gün iki gece
suzidilara makamında şarkılar
iki gün iki gece
mırıldanırken ben sırtüstü
iki gün iki gece
düşlerini biriktirdiğin yerde bekle beni
iki gün iki gece
biriktirdiklerini ödeyeceğim birer birer
iki gün iki gece
ıslak yorgunluklar
iki gün iki gece
yarım uykularla bölünecek
iki gün iki gece
uzun tırnakların
iki gün iki gece
ömrümün dantelasını örecek
iki gün iki gece
yüksek tavanlı odanda
iki gün iki gece
ben mum
iki gün iki gece
senin ateşinle eriyeceğiz
iki gün iki gece

DÖRTNALA SUZİ

2010-03-23T13:49:00.000-07:00

Ah yazık!
Kıvırcık kısrağıma
Tutuldu yine boynu
Okşarken değil ama
Bu kez
Kamçılarken oldu!

YARIM

2010-02-20T22:19:00.000-08:00

saatler ağır çekim sıkıntı rolünde
tekinsiz öğleden sonraları başladı işte yine
yarım ve eksikliğimi anlatıyor
bana öğleden sonraları
tek bir mutlu insanı barındırdığını sanmam
bu saatlerinde dünyanın
ne içtiğim kahvenin tadı geliyor
ne de çaylar alıyor demini
yalnızlığım ağsız kalmış bir örümcek çaresizliğinde
tozlu bir camda yüzünü arıyor
zavallılığım bile yarım
sıkıntılı öğleden sonralarında
yarım kalıyor çözdüğüm bulmacalar
hiç okuyamadığım dergiler yarım
ismini bile duymadığım şairler yaşıyor
aynı ülkenin öğleden sonralarında
kırmızı bindallı giymiş
esmer bir kürt kızının
simsiyah saçlarındaki kir olmak isterdim
en iyi ihtimalle bir öğleden sonrasında
geç kalan akşamların neşesi dahi
yarım hüzünlerle kirlenmiş
bedeninden ay doğan kadınların
gece yarısı erkekleri med-cezir
hiçbir zaman kuramadığım
geniş zamanlı cümlelerden
bir dileğim var şimdi
şu okul önlerinde
bisikletinin arkasında
gül satıp sürekli gülümseyen
ama mutsuz adamdan
pazarlık etmeden
kendime bir gül alıp
göz kapaklarımla bir şarkı tuttursam
koşsam
her şeyi bırakıp kaçsam
en azından
bir sonraki öğleden sonrasına kadar
mutlu olsam

fazıl tar

AYSEVİN MEMELERİ

2010-02-20T22:18:00.000-08:00

Biri ağzımı doldurur mama niyetine
Biri Ankara'yı, muhalefet edercesine
Aynı zamanda çimentosudur
Gri binalarının Ankara'nın
Fakat mesaiye kaldımı
Değiştirir rengini gecelerin
Memeleri Aysevin
Uzun bir öykünün finalidir
Kapalı ve muğlak
En can alıcı vurgusudur
Ezberimdeki repliğin
Açık ve net
Aysevin memeleri

fazıl tar

AYSEVİN ELLERİ

2010-02-20T22:16:00.000-08:00

İncecik tenini
Yorgan niyetine günaşırı üzerinde taşır
Aysev aslında çıplaktır yani
Çırılçıplak
Bizim gibi
Hayat gibi
Denizaşırı öfkesiyle tutuşturur
İsyan ateşini
Isıtır ellerini
Kaybetmekten yorulmaz elleri
Hiçbir şeyi olmadan
Sürekli kaybedebilmektir marifeti
Öpülesi ve incecik
Aysevin elleri

fazıl tar

AYSEVİN GÖZLERİ

2010-02-20T22:15:00.000-08:00

Esmer hüzünlerini kuşanıp
Senin olan gözlerine tırmanıyorum
İçimde bir asansör boşluğu korkusu
En çok kaynak yapılan kuyrukta
Sıramı bekliyorum
Tedirginlikleri yitebilmek demek
Aysevin gözleri

fazıl tar

AYSEVİN SAÇLARI

2010-02-20T22:12:00.000-08:00

Gökyüzü kapanmış bir orman patikasında
Ciğerlerine dolan çam kokularında
Düşün yürüdüğünü aklında bir şey olmadan
Ne hızlı ne yavaş

Ormanın kuytularından gelen
Su damlacıkları ile yüklü gizemli nemin
Tenine değen hünerli ellerini hisset
Ne soğuk ne sıcak

Özgürlüğün müziğini duy
Bir parçası olduğun doğanın
Ilık bir anemon rüzgarında
Alçak dalları değil başını okşayan
Aysevin saçları

fazıl tar

HAYMATLOS

2010-02-10T11:39:00.000-08:00

hoş geldin gece meleği
fanilamın içindeki
boynumun sıcaklığı
ürpertilerim koltukaltımdaki
bacak aramdaki ilkellik
"bacakarası" bir çeşit siyah kuş türü imiş
tdk'ya göre ne de ironik
başlasın artık
aklımızın kozmik odasındaki
sivil nümayiş
fakat göstere göstere uysun emirlerimize
tenlerimiz
ter koksun yastığımız
kaldır eteğini

damağımıza yapışıp kalmış
kirli geçmişimin paslı tadını
temizliyorum şimdi
ağzımı emzirdiğin memelerinden
süt dişlerimle
at üstündekilerin hepsini

bacaklarım, ayakları
kasıkların, yağlı bilye yatakları
bir calaskarın
zincirinden asıldıkça döner dişlileri
ve yerden kesilir ayaklarımız
bir çeşit siyah kuştur kaldıraç sistemimiz
çıkar artık külodunu

körpe boynunu egeye uzatan meleğim
bir kısrak başı gibi uzat dudaklarını da bana
dalgalansın kumral yelen
ritimsiz salvolarımızla titreşirken
ve tatlansın ağzım
izmir'in haymatlos memeli tatlı kadını ile
sevişip tekleşelim

fazıl tar

İÇİMDEKİ GÜRÜLTÜ

2010-02-06T11:35:00.001-08:00

bulutları özleyen ve hiç kavuşamayan
dumanlı başım yerine
omuzlarımın arasından yükselen
başağıtsın sen
sesinin deprem uğultusu
kör ediyor kulaklarımı
duymaz oluyor gözlerim
tek kişilik yalnızlık sahnesinde
hayatını oynayışını izlerken
gözlerim düşen bir çığ
soluk geçmişine üzülen
içli bir şarkının en sol notalarında
çekip gidivermek kararı gibi
isyan ediyorsun içimde
sen ey sevdiğim kadının
siyaha çalan saçları
sen ey öpüşlerimin kavruk teni
seni çarpım cetvellerindeki gibi basamaklara
ayırarak seviyorum birer birer
sürekli işlem hataları yapıyorum bilerek
üzerinden bir daha geçebilmek için
organlarının sayısını hesaplarken
kara kaşlı dilber
her geçen gün
minikliğine sokularak
büyüyor içimdeki gürültün

fazıl tar

KLİTORİS

2010-02-06T11:33:00.001-08:00

aklımda
alnımın ortasında
bağdaş kurmuş oturmakta
yüzlerce yıldır sanki
iler tutar yanı yok
aklımın
nasıl ki
senin de yoksa
varlığının
bedeninin
içimde hissediyorum sadece
iki etinin
arasındaki
yuvarlak
görgüsüz
yapışkan
soysuz
ıslak
yalancı
sıcak
dengesiz
kırmızıyı
içim dediğim
ağzımın içi
damağına yapışmış dişim
gırtlağına kaçmış dilim
sonsuz boşluğunda
sonlanacak
gidişim
gelişim

fazıl tar

SIRADAN BİR GÜNDÜ

2010-02-06T11:30:00.000-08:00

sıradan bir gündü
sıradan cinayet haberleri gazetelerin üçüncü sayfasında beyaz kâğıtları renklendiriyordu sadece
sıradan bir adam sokakta yürüyordu, siyah paltosunun cepleri ıvır zıvırla doluydu
sıradan şarkılar çalıyordu radyoların bilinen dalga boylarında
sıradan bir kadın ağlıyordu nedenini kendi de bilmeden, bilse de kendine bile itiraf etmeden, etse de bizim anlayacağımız cinsten
sıradan bir ırmak gri akıyordu kenarındaki cesetten habersiz
sıradan sıkıntılar berber koltuklarında dillendiriliyordu: dinadamlarının seks hayatları neden çok renkliydi
sıradan bir yazar korkularını tezgahlıyordu aklının işportasında
sıradan bir kapı açılıyordu az sonra sevişecek iki kadın giriyordu içeri
sıradan otel odalarının yataklarındaki sperm, kirli çarşafların tek nedeni değildi
sıradan çocuklar doğuyordu kanrevan içinde
sıradan yemekler yeniyordu bıkmadan usanmadan
sıradan bir kız ince bileklerini kesiyordu jiletle, bembeyazdı kanı ve kemikleri görünüyordu bileğinin
sıradan bir gemi paslanıyordu okyanusun ortasında
sıradan bir oğlan babasından nefret ediyordu, babasına daha çok benzeyerek her geçen gün
sıradan bir tanrı bir başka tanrıya pusu kuruyordu kalleşçe
sıradan boşvermişlikler birbirini kovalıyordu dolgun maaşları ile
sıradan şişkin egolar hayatları zehirliyordu
sıradan bir mazarlıkta iki adam birbirini beceriyordu
sıradan bir cesete ilk kurt düşüyordu
sıradan ağaçlar isimsiz bir ormanı onurlandırıyordu
sıradan bir oyuncu yalan söylüyordu sahnede
sıradan sıkıntılar yaşanıyordu ev içlerinde, pazar ertelerinde
sıradandı bugün ne pişirsemler
sıradandı parasızlık
sıradandı sabah elbesilerini giyinmenin bir intihar nedeni olduğu saçmalıklar
sıradandı günler
sıradandı güneş ve gece
sıradandı ölüm, şeytan ve suç
sıradandı sonsuzluk
sıradandı tanrı
sıradandı her şey
sıradışı olan tek şey ise ekmeğe benzeyen ayaklarındı senin

fazıl tar

SUSMAK

2010-02-06T11:27:00.000-08:00

aşk ve
sevişmeler
dostluklar
sohbetler
cümleler
kelimeler
birer azınlık gibi
bitti
tükendi
yıllar yılı

suskunluğumsa
bitmedi hiç
zamanla çoğaldı

birlikte
huzurla
susacağım
biri ise
hiç
başlamadı

fazıl tar

OLMADI

2010-01-23T07:16:00.000-08:00

masmavi bir düş gibi girdin rüyama
hiç gitmediğim yerlerdeydim
rüyamda altındaydım göğün
birden uyandım sonra
lacivert düşler kurdum dünyada
maviye ihanet ederek ama
simsiyahtım çünkü ben
sense mavi
birlikte mavi değil laciverttik
zaten özgürlüğün timsali
mavi göğün kuşları
kan görünce çıldıran
birer yamyamdı
birbirlerini parçalayan
her şey bir yanılsamaydı
bizler evrimin bir hatası
ve biliyorsun
aşk
piyasanın bir dayatmasıydı
alışveriş merkezlerinin
süslü camekanlarında
aslolan
dayamaktı ağzıma
kasıklarını
bir de daha acımasız şeyler vardı
evde hiç şarap olmaması gibi
şarap yerine çorap kokulu
seccadelerin odalarda gezmesi
çüke benzemesi tespihlerin imamesi
şarap alınmazdı işte bu evlere
ve sen de getirmedin o şarabı işte
şarap dolu bir evde hiç yaşamadım
lacivert düşler kurdum sadece
sen mavi
ben siyah
güzeldi
ama olmadı
bu şiir kadar berbattı hayat
saçma
anlamsız

fazıl tar

EKSİK TAKVİM

2010-01-18T09:47:00.000-08:00

işte yine
kiremit çatılara vuruyor
hüzünlü akşamın kırmızı gölgeleri
işte yine yapamadıklarım
yitik bir mülteci kararsızlığıyla
orada öylece duruyorlar
çoktan geç kalmış gölgelerin
önündeki uzak bir zamanı kırparak

ve ben şimdi
çok daha iyi anlıyorum
sensizliğin
en az yapamadıklarım kadar
günlerimi eksilteceğini
bir ay tamamlanmadan takvimde
sonrakine geçivereceğimi
sensiz olunca günler

ve ben şimdi
çok daha fazla hissediyorum
sensizliğin acısıyla
çok daha hızlı yaşlanacağımı
bu eksik takvimde

fazıl tar

ÖFKELİ DENİZİN AÇIKLARINDAN DEMİR ALDIM DA YANAŞTIM LİMANINA USULCA

2010-01-18T09:43:00.000-08:00

sevgilim
hatırlıyor musun
o erken
ve ıslak
maskeli geceyi
deniz bizi
pencereden izliyordu
çıplak bedenlerimizle yaktığımız ateşi görüp
sanki kıskançlık nöbetleri geçirerek
kabartıyordu dalgalarının kırbaç seslerini
borana tutulmuş denizin sesini
gergin derilerimizle bastırıyorduk hani

kentin büyük bir çoğunluğu söylenenin aksine sürekli tedirgin ve mutsuzdu belki ama, biz yine de üst üste sevişiyorduk geçmiş bomboş yıllarımın ardına yatırdığım karbon kâğıdı pişmanlıklara inat ve bembeyaz bir intikam sessizliğindeki kırmızı hırslara bürünerek... başım süt liman bacaklarının arasından başlayarak temize çekiyordu tutarsızlıklarını, vazgeçişlerini, geleceğini... ya sen; yok edilmiş bir medeniyetin Âni'den çıkagelip asice akan suyu gibi isyan ederek istemsizce titriyordun sarsılarak...

yağmur pencere camlarının dışındaydı
o erken ve ıslak
maskeli gece başladığında
güneş doğarken
ıhlamur kokulu terlerimizdendi
pencere camlarının içindeki buğu

fazıl tar

KISA, KÜÇÜK VE TATLI

2009-12-28T09:36:00.000-08:00

kısa
küçük
ve tatlı
bir gülümseme
olmak isterdim
hep hayatta
ama
kısa
küçük
ve tatlı
bir zehir
oldum
son toplamda

fazıl tar

KIŞKIRIK VE SEVİŞGEN

2009-12-28T09:33:00.000-08:00

parmakuçlarım görünür kılmıştı
pembeye çalan
utangaç ve sırılsıklam kırmızılığını
suskun dilim
Pencap kadar yoksuldu
kırmızılığın mora çalarken
kaplan kadar yırtıcı
fitne ve bir o kadar fücur
sarmaşık yeşili sesimiz
ağzından içtiğim beyaz sudan ve
sancılı kasılmalarındaki zevkten besleniyordu
bir tünelden
bir tünele
biz trendeyken

fazıl tar

BASIMLAMA

2009-12-28T09:28:00.000-08:00

gündüz elâ
akşam alev
eylülde çam kokardı gözlerin
kendine çekerdi gözlerin renkleri
simsiyah basımlamaydı
zaman ayarlı hayatların
parça tesirini
bastırırdı göğsüne
gözlerin birer
mahkeme celbiydi
endişelenirdi herkes
susardım gözlerinde

fazıl tar

HATIRLA ŞİMDİKİ ZAMANIN ANILARINDA KOYNUMA GİRDİĞİNİ

2009-12-18T09:29:00.001-08:00

İki çamın arasından
Camii görünmekteydi
Paratonerli ve hilalliydi
Minarenin tepesi
Su deposu vardı önlerinde
Hem minareyi suluyordu çeşmesi
Hem de çamları
Çamlar iğne yapraklıydı
Gökyüzü yeşildi
Elerimiz katre
Arsız minarenin boyu
Çamları geçmişti
Marangozhaneydi camiinin eski yeri
Ağaç kerhanesiydi
Uçurtmanın ipiydi
Yalnız bir kumruydu
Korkarak mutsuzluktu
Kaybettiğim çocukluğumdu
Yapraksız bir asma tarhında sıkılmaktaydı zaman
Tarhın altında yatılırdı bir zamanlar
Hatta yıldızlar bile vardı gökyüzünde
Karbonsuz gecelerin kahramanıydı
Temmuz masallarının efendileri:
Demirkazık, Andromeda, Küçük ve Büyük Ayı
Terastaydı her şey
Her şey üstündeydı o evin
Biz en alttaydık
İç içe ve sıkışık
Durmadan sevişirdik

fazıl tar

NİL

2009-12-18T09:25:00.000-08:00

imgelerim kısır
tezgahım dökülüyor
bir tek ellerimdir güzel
parmaklarım işvelidir
o da sana dokunduğum için
iyisi mi sen al götür buralardan
beni, imgelerin tezgahlara düşmediği
sırtındaki havadar boşluğuna
su değirmenlerine
bahçeli yaylana
serçelerle konuşan kaygan uçurumuna
barış ülkesine gidelim senin
orada gözlerin Nil
yurtsuz çingenedir sesin
gidelim buralardan
hiç durmayalım
bilmediğimiz bir ölümde
Ermenice öpüşelim / sevişelim

fazıl tar